หลังรายการวาไรตี้ปิดฉากลง หยวนเจียวเพิ่งกลับมาถึงเมือง ก็ถูกบริษัทเรียกเข้าห้องประชุมทันที
ถังอวิ๋นทุบรายงานกระแสความเห็นกองหนึ่งลงบนโต๊ะ “รู้ไหมว่าเพราะเจ้าไม่ยอมทำตามที่จัดแจงไว้ ทีมงานรายการร้องเรียนไปตั้งสามครั้งแล้ว ไหนจะจักรพรรดิภาพยนตร์โจวอีก เจ้าเอาแต่ตามติดเขาไม่เลิก ตอนนี้แฟนคลับเริ่มด่าบริษัทแล้ว”
“เราได้ผู้ติดตามเพิ่มมาเท่าไร” หยวนเจียวถาม
“หกล้านแปดแสน”
“แล้วค่าตัวงานโฆษณาล่ะ”
ถังอวิ๋นชะงักไปครู่หนึ่ง “เพิ่มขึ้นสามเท่า”
“งั้นพี่โกรธทำไม”
“นั่นมันแค่โชคดี!” ถังอวิ๋นเลื่อนแผนงานฉบับใหม่มาให้ “บริษัทรับซีรีส์ย้อนยุคทุนสร้างสูงเรื่องหนึ่งให้เจ้า บทนางรอง บทเยอะไม่น้อย ผู้กำกับบอกว่าขึ้นกล้องแล้วยังดูไม่ผอมพอ ต้องลดให้เหลือแปดสิบจินก่อนเปิดกล้อง”
หยวนเจียวสูงหนึ่งเมตรหกสิบแปด ตอนนี้หนักแค่เก้าสิบสองชั่ง
“ไม่ลด”
“นี่มันกล้องภาพยนตร์นะ! ขึ้นกล้องแล้วจะดูอ้วนขึ้นสิบชั่ง เข้าใจไหม”
“งั้นก็ถ่ายตอนเราอ้วนขึ้นสิบชั่งสิ”
ถังอวิ๋นหัวเราะเยาะ “เซ็นสัญญาไปแล้ว ภายในสองเดือนต้องลดน้ำหนักสิบสองชั่ง แต่ละวันกินได้แค่อาหารทดแทน บริษัทจ้างนักโภชนาการมาคอยควบคุม ถ้าไม่ให้ความร่วมมือ ค่าปรับผิดสัญญาก็จ่ายเอง”