ยามหยวนเจียวลืมตาขึ้น เธอก็ยืนอยู่ริมบึงโคลนขุ่นแห่งหนึ่ง
แดดกลางฤดูร้อนแผดเผาลงมาตรงศีรษะ กล้องสามตัวหันมาทางเธอ ผู้กำกับใหญ่ยกโทรโข่งขึ้นเร่ง “เจียวเจียว ครูเสวี่ยหนิงลงไปแล้ว เธอก็รีบหน่อยสิ นี่เป็นรายการสัมผัสชีวิตจริง แขกรับเชิญทุกคนต้องทำภารกิจด้วยตัวเองนะ”
ในบึงโคลน เฉิงเสวี่ยหนิงพับขากางเกงขึ้น ก้มลงคลำหาปลาที่ทีมงานเอามาปล่อยไว้ก่อน เธอขึ้นชื่อเรื่องทุ่มเททำงานมาโดยตลอด ตอนนี้ใบหน้ามีโคลนกระเด็นเปื้อนอยู่ แต่ก็ยังยิ้มอย่างอ่อนโยนและสง่างาม
“เจียวเจียว ไม่ต้องกลัวนะ ล้างโคลนออกก็สะอาดแล้ว ผู้ชมอยากดูความเป็นจริงแบบนี้แหละ เป็นนักแสดงจะวางท่าอยู่ตลอดไม่ได้”
คอมเมนต์ในไลฟ์ไหลพรั่งพรูขึ้นมาเป็นแถบ
【พี่เฉิงลงไปแล้ว แจกันบางคนยังยืนทำท่าอะไรอยู่บนฝั่งอีก?】
【ใส่ชุดกระโปรงขาวมาเดินพรมแดงหรือไง?】
【ทั้งขี้เกียจทั้งเรื่องมาก ไม่แปลกใจเลยที่มีดีแค่หน้าตา】
ถวนถวนในจิตสำนึกกระวนกระวายจนวิ่งวนไปมา “เจียวเจียว นี่เป็นครั้งแรกที่เจ้าของร่างเดิมเข้าร่วมรายการวาไรตี้ประจำ บริษัทตั้งใจจัดบท ‘แจกันขี้อ้อนพลิกโฉม’ ให้เธอโดยเฉพาะ ตามเนื้อเรื่องเดิม เธอจะถูกพนักงานผลักตกลงไปในบึงโคลนจนผิวหนังแพ้เป็นบริเวณกว้าง จากนั้นรายการก็ตัดต่อให้กลายเป็นว่าเธอวางตัวเป็นใหญ่ แถมยังให้เธอออกมาขอโทษเฉิงเสวี่ยหนิงต่อหน้าสาธารณชนด้วย”
หยวนเจียวก้มลงมองน่องขาวผ่องของตัวเอง
ผิวของเจ้าของร่างเดิมบอบบางแพ้ง่ายมาก แม้แต่น้ำยาซักผ้าทั่วไปยังต้องเลือกยี่ห้อ ตัวแทนรู้เรื่องนี้ดีแท้ ๆ แต่กลับเซ็นข้อตกลงเพิ่มเติมในสัญญาแทนเธอว่า “ยินยอมปฏิบัติตามการจัดการของรายการโดยไม่มีเงื่อนไข”