หลังจากเสิ่นหมิงจูฟื้นตัว ตระกูลหยวนก็จัดงานเลี้ยงภายในครอบครัวเล็ก ๆ ขึ้นงานหนึ่ง
หยวนเจิ้งถิงประกาศว่าจะมอบกองทุนการกุศลแห่งหนึ่งในชื่อภรรยาให้ซงชิงเหอเป็นผู้ดูแล กองทุนนี้มีไว้ช่วยเหลือสตรีที่ถูกลักพาตัวไปขาย ถูกอุ้มสลับตัวตั้งแต่แรกเกิด และตกอยู่ในความรุนแรงภายในครอบครัวโดยเฉพาะ
นี่คือความเข้าใจต่อประสบการณ์ของนาง และยังเป็นความไว้วางใจที่จับต้องได้จริง
ทุกคนต่างกล่าวแสดงความยินดีกับนาง
แต่ซงชิงเหอกลับเห็นมารดายื่นกล่องเครื่องประดับใบเก่าให้หยวนเจียว
ในกล่องคือสร้อยคอไข่มุกที่มารดาของเสิ่นหมิงจูทิ้งไว้ ตอนหยวนเจียวยังเด็ก นางชอบหยิบมาสวมเล่นที่สุด เสิ่นหมิงจูเคยรับปากว่าจะมอบให้เป็นของขวัญอย่างเป็นทางการหลังนางแต่งงาน
“ลูกแต่งงานมาหลายปีแล้ว แม่ก็ยังลืมให้ลูกอยู่เรื่อย”
หยวนเจียวรับสร้อยคอมาแล้วกอดมารดาไว้ “หนูรู้อยู่แล้วว่าแม่จำได้”
เส้นด้ายเส้นสุดท้ายในใจซงชิงเหอขาดผึง
“ทำไมต้องให้นาง”
เสิ่นหมิงจูชะงักไป “สร้อยเส้นนี้แม่รับปากเจียวเจียวไว้นานแล้ว”
“นั่นเป็นของของยาย ก็ควรเก็บไว้ให้หลานสาวแท้ ๆ สิ”
“ชิงเหอ” หยวนเจิ้งถิงเอ่ยเสียงเข้ม
“ฉันพูดผิดตรงไหน” ในที่สุดนางก็เสียการควบคุม “ห้องก็ยกให้นาง คู่หมั้นก็ยกให้นาง บ้านเก่าของย่าก็ยกให้นาง ตอนนี้แม้แต่สร้อยของยายก็ยังต้องยกให้นางอีก”