วันเปิดกล้องเรื่อง “จดหมายแห่งวันฤดูใบไม้ผลิ” ในตารางถ่ายทำระบุเวลาเริ่มงานไว้เก้าโมงเช้า
หยวนเจียวมาถึงห้องแต่งหน้าตอนแปดโมงสี่สิบ และเปลี่ยนชุดเสร็จตรงเวลาเก้าโมงพอดี แต่นักแสดงนำชายกลับมาสายเพราะไปร่วมงานเลี้ยงเมื่อคืนก่อน กว่าจะโผล่มาก็ปาเข้าไปสิบเอ็ดโมงครึ่ง
คนทั้งกองต้องรออยู่ในสตูดิโอนานถึงสองชั่วโมงครึ่ง
ผู้จัดการของนักแสดงนำชายถือกาแฟหลายแก้วเดินขอโทษคนไปทั่ว พอถึงคิวหยวนเจียว เขากลับพูดส่ง ๆ ว่า “ผู้หญิงแต่งหน้าก็ช้าเหมือนกัน เข้าอกเข้าใจกันหน่อยเถอะ”
หยวนเจียวมองนาฬิกาบนผนัง “พี่เจียว ช่วยจดเวลาที่เกินไว้ด้วยค่ะ”
ผู้จัดการชะงักไป “จดอะไรหรือครับ?”
“ในสัญญาระบุไว้ว่า หากต้องรอเพราะนักแสดงที่เข้าฉากด้วยมาสายโดยไม่มีเหตุผล เกินหนึ่งชั่วโมงจะต้องชดเชยตามค่าตัวรายชั่วโมงของฉันค่ะ”
“ในวงการนี้มีใครคิดเงินกันจริง ๆ ด้วยหรือ?”
“ตอนนี้ก็มีแล้วค่ะ”
นักแสดงนำชายได้ยินความเคลื่อนไหว จึงพูดประชดประชันว่า “ตอนนี้อาจารย์หยวนดังเป็นพลุแตกแล้ว เวลาถึงได้มีค่า พวกนักแสดงตัวเล็ก ๆ อย่างพวกเราคงไม่มีปัญญาทำให้คุณไม่พอใจหรอก”
หยวนเจียวเงยหน้าขึ้น น้ำเสียงยังคงอ่อนหวาน “ในเมื่อคุณรู้ว่าทำให้ฉันไม่พอใจไม่ได้ พรุ่งนี้ก็อย่ามาสายสิคะ”
มีคนในกองถ่ายกลั้นไม่ไหว ก้มหน้าหัวเราะออกมา
ผู้กำกับเหวินเย่อ่านสัญญาจบแล้วตรวจดูจนแน่ใจว่าข้อตกลงระบุไว้ชัดเจนเป็นลายลักษณ์อักษร จึงสั่งให้ฝ่ายผลิตจ่ายเงินชดเชยทันที เงินก้อนนั้นไม่ได้มากมายอะไร แต่ตั้งแต่วันรุ่งขึ้น ทุกคนในกองถ่ายก็มาตรงเวลากันหมด