ท่านซื่อจื่อแห่งอานยวนโหว เพ่ยเหวียนหลานเกิดพึงใจหญิงร้องเพลงคนหนึ่ง
หญิงผู้นั้นชื่อยวนหนียง ชาติกำเนิดต่ำต้อย ท่านหญิงโหวรังเกียจว่านางไม่คู่ควรจะออกหน้าออกตา ซูหลิงอี้ทราบเรื่องก็จัดการไถ่ตัวนางให้สามีด้วยตนเอง ทั้งยังจัดเตรียมเรือน เงินรายเดือน และสาวใช้ไว้ให้พร้อม
ทุกคนต่างชื่นชมว่านางใจกว้าง
วันที่ยวนหนียงยกน้ำชาให้ เพ่ยเหวียนหลานกล่าวต่อหน้าทุกคนว่า “ท่านหญิงทั้งเพียบพร้อมและมีคุณธรรม ชาตินี้ข้าคงไร้กังวล”
ซูหลิงอี้รับคำชมด้วยรอยยิ้ม
คืนนั้น เพ่ยเหวียนหลานก็ไปค้างที่เรือนของยวนหนียง
ซูหลิงอี้นั่งอยู่ในห้องหลักตามลำพัง จนเทียนแดงไหม้หมดเล่ม
วันรุ่งขึ้น นางเข้าวังร่วมงานเลี้ยงฤดูใบไม้ผลิ แล้วเห็นหยวนเจียวนั่งเลือกผลไม้อยู่ข้างพระพันปี
พระพันปีประสงค์จะเลือกนางกำนัลสองคนที่เข้าใจวิชาแพทย์ให้เซียวเช่อ หยวนเจียวรีบส่ายหน้าทันที “ในสำนักหมอหลวงมีคนตั้งมากมาย เหตุใดต้องใช้นางกำนัลสาว ๆ ด้วย”
พระมเหสีแย้มพระสรวล “ให้คอยดูแลความเป็นอยู่ของท่านอ๋องอย่างไรเล่า”
“ในกองอ๋องมีทั้งบ่าวชายและหมอหลวงอยู่แล้ว”
“เจ้าไม่กลัวหรือว่าคนอื่นจะหาว่าเจ้าหึงหวง”
หยวนเจียวหันไปมองเซียวเช่อ “ท่านอ๋องกลัวหรือไม่”
ชายหนุ่มวางถ้วยชาลง