ซูหลิงอี้มาที่กองอ๋องเป็นครั้งแรก เพื่อมอบของขวัญแสดงความยินดีในวันแต่งงานให้หยวนเจียว
นางอายุมากกว่าหยวนเจียวห้าปี กิริยาสุภาพเรียบร้อย เหล่าฮูหยินผู้สูงศักดิ์ในเมืองหลวงเอ่ยถึงนางทีไรก็ต้องกล่าวชื่นชมว่าเป็นสตรีผู้เพียบพร้อมมีคุณธรรม
ขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกันอยู่ในศาลาดอกไม้ เซียวเช่อกำลังให้หมอหลวงฝังเข็มรักษา
ซูหลิงอี้ได้ยินว่าหยวนเจียวไม่ไปดูแลอาการป่วย จึงเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “ขาท่านอ๋องบาดเจ็บมาสามปี ในใจย่อมกลัดกลุ้มอยู่บ้าง ในฐานะภรรยา เจ้าย่อมควรอยู่เป็นเพื่อนเขาให้มาก”
“ตอนฝังเข็มมีเลือดออก” หยวนเจียวกล่าว “ข้าเห็นแล้วกลัว”
“สามีภรรยาควรร่วมทุกข์ร่วมสุขกัน”
“ข้าก็เจ็บแทนเขาไม่ได้อยู่ดี”
“อย่างน้อยก็ทำให้ท่านอ๋องรับรู้ถึงน้ำใจของเจ้า”
“เขารู้อยู่แล้ว”
ซูหลิงอี้มองท่าทางไร้กังวลของนาง แล้วอดเอ่ยสั่งสอนต่อไม่ได้ “เจ้าเพิ่งเข้ามาอยู่ในกองอ๋อง ยิ่งควรขยันรอบคอบ เรื่องดูแลจวน ดูแลยามเจ็บป่วย และสืบทอดทายาท ล้วนละเลยไม่ได้ทั้งสิ้น”