ตอนหยวนเจียวสิ้นใจ รอบกายเธอกลับไม่เงียบเหงาเลย
ม่านหน้าต่างห้องผู้ป่วยถูกดึงเปิดไว้เพียงครึ่งเดียว แสงแดดยามบ่ายสาดลงตรงปลายเตียง ดอกไม้บนโต๊ะเปลี่ยนน้ำมาแล้วสองครั้ง ตะกร้าผลไม้กองพะเนินจนไม่มีที่วางของเพิ่ม คนที่มาเยี่ยมเธอหลายคนยืนเฝ้าอยู่หน้าประตู พากันกดเสียงถกเถียงว่าแพทย์คนไหนน่าเชื่อถือกว่ากัน
ชีวิตของเธอเรียกว่าขยันไม่ได้ แต่ก็สุขสบายมาตลอด
ตอนเด็กมีคนช่วยแบกกระเป๋าให้ ตอนเรียนมีคนช่วยจดบันทึก พอทำงานก็ยังมีคนคอยยื่นมือช่วยเหลืออยู่เสมอ มีคนลับหลังว่าเธอเอาแต่ใจ บอกว่าเธอใช้ใบหน้าสวย ๆ หลอกให้คนเอาใจ หยวนเจียวได้ยินแล้วก็ไม่เคยโกรธ
ใบหน้าก็ของเธอ ปากก็ของเธอ
ใครช่วยเหลือ เธอก็เอ่ยขอบคุณอย่างจริงใจ ใครมอบของขวัญให้ เธอก็ดีใจต่อหน้าเจ้าตัวได้ครึ่งค่อนวัน ใครทำเรื่องเล็ก ๆ โดยคิดว่าไม่มีใครเห็น เธอกลับสังเกตเห็นได้ในพริบตา แล้วยังชมอีกฝ่ายจนหูแดงก่ำ
เธอไม่เคยบังคับใคร ต่างฝ่ายต่างได้ในสิ่งที่ต้องการ ทุกคนล้วนมีความสุข
หลังหัวใจหยุดเต้น หยวนเจียวลืมตาขึ้นอีกครั้ง สิ่งที่อยู่ตรงหน้ามีเพียงสีขาวไร้ขอบเขต
ก้อนกลมสีขาวขนาดเท่าฝ่ามือกลิ้งตกลงมาจากกลางอากาศ บนหัวมีหูเล็ก ๆ สีชมพูตั้งอยู่สองข้าง ดวงตากลมโต พอเปิดปาก เสียงก็นุ่มนวลเหมือนขนมข้าวเหนียวที่เพิ่งยกออกจากหม้อนึ่ง
“สวัสดีค่ะ โฮสต์! ฉันคือระบบเปลี่ยนชะตาของตัวเปรียบเทียบ หมายเลข 009 เรียกฉันว่าถวนถวนก็ได้ค่ะ”
หยวนเจียวมองมันอยู่ครู่หนึ่ง แล้วยื่นมือไปจิ้มท้องมัน
นุ่มจริง ๆ
เธอจิ้มอีกครั้ง
ถวนถวนพยายามเชิดอกขึ้น “ภารกิจของเราสำคัญมากค่ะ โฮสต์จำเป็นต้องเข้าไปในโลกย่อยต่าง ๆ เพื่อเป็นตัวเปรียบเทียบของนางเอก ผ่านความขยัน มุ่งมั่น และพึ่งพาตนเอง—”
“ไม่เอา”
คำพูดที่เหลือของถวนถวนติดค้างอยู่ในลำคอ
หยวนเจียวคลำหาเตียงท่ามกลางหมอกสีขาว แล้วล้มตัวลงนอน ก่อนจะดึงผ้าห่มนุ่ม ๆ มาคลุมตัวอย่างคล่องมือ
“ฟังดูก็เหนื่อยแล้ว คุณไปหาคนอื่นเถอะ”
“ผูกมัดแล้วถอนไม่ได้ค่ะ” ถวนถวนบินลนลานมาอยู่ตรงหน้าเธอ “ถ้าไม่ทำภารกิจ โฮสต์ก็ต้องอยู่ในมิติระบบนี้ไปตลอดนะคะ”
“อยู่ที่นี่จะหิวไหม”
“ไม่ค่ะ”
“จะแก่ไหม”
“ไม่ค่ะ”
หยวนเจียวหลับตาลง “งั้นก็ดี”
ถวนถวนถึงกับอึ้ง
ในฐานข้อมูลมีโฮสต์อยู่กว่าหมื่นคน บ้างอยากแก้แค้น บ้างอยากกลับไปเกิดใหม่ บ้างแค่ได้ยินคำว่าเป็นอมตะก็แทบอยากลงนามสัญญาในทันที แต่มันไม่เคยเห็นใครที่สามารถเตรียมตัวนอนยาวไปจนฟ้าดินสลายอยู่ในพื้นที่ว่างเปล่าได้อย่างสบายอกสบายใจเช่นนี้มาก่อน
คนหนึ่งกับระบบหนึ่งยื้อกันอยู่นาน ในที่สุดถวนถวนก็ทำท่าจะร้องไห้จนมีน้ำตาอิเล็กทรอนิกส์เอ่อคลอ แล้วแอบเปิดระบบหลังบ้าน ลบข้อกำหนดภารกิจทิ้งครั้งแล้วครั้งเล่า
“ไม่ต้องขยัน ไม่ต้องมุ่งมั่นก็ได้ค่ะ” มันพูดเสียงอ่อย “แต่ละโลกมีภารกิจเดียวเท่านั้น คือเปลี่ยนชะตากรรมอันน่าเศร้าของหยวนเจียว ตัวเปรียบเทียบในเรื่องเดิม”
คนที่อยู่ใต้ผ้าห่มไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ
ถวนถวนรีบเพิ่มข้อเสนอ “แค่ใช้ชีวิตได้ดีกว่าในเนื้อเรื่องเดิมก็ถือว่าสำเร็จแล้วค่ะ คะแนนภารกิจเอาไปแลกอาหารอร่อย เสื้อผ้าสวย ๆ ร่างกายที่ไม่อ้วนขึ้น แล้วก็ผิวที่ไม่มีวันคล้ำได้ด้วยนะคะ”
หยวนเจียวลืมตาขึ้นข้างหนึ่ง
“แค่ฉันใช้ชีวิตให้ดีก็พอหรือ”
“ใช่ค่ะ”
“ไม่ต้องไปเปลี่ยนใจใครใช่ไหม”
“ไม่ต้องค่ะ”
“ไม่ต้องลำบากลำบนเพื่อพิสูจน์ตัวเองด้วยใช่ไหม”
ถวนถวนส่ายหน้าอย่างแรง
ในที่สุดหยวนเจียวก็ลุกขึ้นนั่งบนเตียง ผมดำขลับยาวสลวยไหลลงมาตามหัวไหล่ เธอหรี่ตายิ้ม ส่งยิ้มอ่อนโยนและงดงามให้ถวนถวน
“ถวนถวนฉลาดจังเลย”
“เธอต้องเป็นระบบที่เก่งที่สุดในบรรดาระบบทั้งหมดแน่ ๆ”
หูบนหัวถวนถวนค่อย ๆ แดงขึ้น ร่างกลม ๆ ของมันหมุนคว้างกลางอากาศอย่างมึนงงสองรอบ
“มะ...ไม่ได้เก่งอะไรขนาดนั้นหรอกค่ะ”
“งั้นเราไปโลกแรกกันไหม”
“ได้ค่ะ!”
ม่านแสงสีขาวกางออกตรงหน้าเธอ
ถวนถวนรีบอ่านข้อมูล “โลกแรกคือบ้านพักข้าราชการในยุคเจ็ดสิบ นางเอกต้นฉบับหลินชิวเยว่เป็นคนขยันและมีคุณธรรม เป็นภรรยาทหารที่ทุกคนชื่นชม ส่วนโฮสต์เป็นน้องสาวพระมารดาเดียวกันที่ทั้งกินเก่งและเกียจคร้าน ถูกครอบครัวอาของตัวเองจับแต่งให้ผู้บังคับกองพันที่มีลูกสองคน เพราะไม่ยอมเป็นแม่เลี้ยงในคืนแต่งงานจึงหนีไป สุดท้ายหนาวตายที่สถานีรถไฟค่ะ”
หยวนเจียวเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
“ผู้ชายหน้าตาเป็นยังไง”
ถวนถวนพลิกดูข้อมูล “หะ...หล่อมากค่ะ”
“เงินเดือนล่ะ”
“เดือนละหนึ่งร้อยสี่สิบเจ็ดหยวน ยังมีเงินเบี้ยเลี้ยงด้วยค่ะ”
“บ้านใหญ่แค่ไหน”
“บ้านเดี่ยวในบ้านพักข้าราชการ มีห้องหลักสี่ห้องค่ะ”
หยวนเจียวพยักหน้าอย่างพอใจ
“แล้วหยวนเจียวคนเดิมหนีไปทำไม”
“เธอไม่อยากเป็นแม่เลี้ยงให้เด็กสองคนนั้นค่ะ”
“อ้อ” หยวนเจียวยื่นมือไปแตะม่านแสง “เด็ก ๆ ก็ไม่ใช่ว่าจะกล่อมไม่ได้สักหน่อย”
แสงสีขาวพลันสว่างวาบขึ้น
ก่อนหมดสติ เธอได้ยินถวนถวนเตือนเสียงเบา “โฮสต์คะ เด็กทั้งสองคนไม่ชอบคุณนะคะ คนโตอายุเจ็ดขวบแล้ว ถึงขั้นถือไม้กวาดไล่คนได้แล้วค่ะ”
เสียงของหยวนเจียวเลือนหายไปกับแสง
“งั้นก็กล่อมให้มากหน่อย”
“ผู้ใหญ่ยังกล่อมยากกว่า เด็กจะไปยากอะไรล่ะ”