คืนนั้น หยวนเจียวตรงไปยังสำนักงานใหญ่บริษัทเฮ่อ
พนักงานต้อนรับรู้จักเธอ จึงแจ้งไปยังสำนักงานประธานบริษัททันที ตอนนั้นเฮ่อเยี่ยนหลี่ยังอยู่ในห้องประชุม ฉินเยว่ ผู้ช่วยคนสนิท ลงมารับเธอ และสั่งให้เลขานุการเตรียมของหวาน
หยวนเจียวรออยู่ในห้องทำงานครึ่งชั่วโมง
สามทุ่มตรง การประชุมสิ้นสุดลง เฮ่อเยี่ยนหลี่ผลักประตูเข้ามา เนกไทคลายออกเล็กน้อย ระหว่างคิ้วเผยความเหนื่อยล้าที่ปิดไม่มิด
“จู่ ๆ มาที่นี่ทำไมเหรอ”
“คิดถึงคุณค่ะ”
ฝีเท้าของเฮ่อเยี่ยนหลี่ชะงักไปครู่หนึ่ง “มีเรื่องจะขอให้ฉันช่วยหรือเปล่า”
“ก็มีนิดหน่อยค่ะ”
เขานั่งลงตรงข้ามเธอ “พูดมาได้เลย”
หยวนเจียวเลื่อนแก้วน้ำอุ่นไปให้เขา “ดื่มก่อนค่ะ”
เฮ่อเยี่ยนหลี่ดื่มไปสองอึก
“คืนนี้คุณกินข้าวหรือยังคะ”
“กินแล้ว”
“ผู้ช่วยฉินบอกว่าคุณดื่มกาแฟไปแค่แก้วเดียวเองค่ะ”
เฮ่อเยี่ยนหลี่มองไปทางประตู ฉินเยว่ที่กำลังจะเคาะประตูถอยกลับไปเงียบ ๆ
หยวนเจียวเปิดกล่องอาหารที่นำมาด้วย ข้างในเป็นเกี๊ยวกุ้งฝีมือคุณน้าเฉิน เก็บความร้อนได้ดีจนยังมีไอร้อนลอยกรุ่น
“กินให้หมดก่อนนะคะ แล้วฉันค่อยขออะไรคุณ”
เฮ่อเยี่ยนหลี่ไม่ได้ปฏิเสธ
เวลางานยุ่ง เขามักลืมกินข้าวอยู่บ่อย ๆ คนรอบตัวต่างชินเสียแล้ว มีเพียงหยวนเจียวที่ยกอาหารมาวางตรงหน้าเขา แล้วใช้ดวงตาคู่งดงามจ้องจนเขากินหมด