งานเลี้ยงมงคลเลิกราแล้ว ในห้องหอเหลือเพียงสามีภรรยาสองคน
เซียวเช่อไม่ได้ให้ใครช่วยอุ้มขึ้นเตียง เห็นชัดว่าเตรียมจะไปค้างคืนที่ห้องหนังสือ
หยวนเจียวเรียกเขาไว้ “เจ้าไม่อยู่ต่อหรือ”
“เจ้าไม่จำเป็นต้องฝืนใจ”
“ฉันไม่ได้ฝืน”
เซียวเช่อหมุนเก้าอี้รถเข็น หันมามองนาง
หยวนเจียวถอดปิ่นประดับไข่มุกออก ผมยาวดำขลับทิ้งตัวลงบนบ่า นางงดงามเกินไป แม้ไม่แต่งแต้มเครื่องประทินโฉม ก็ยังงามดุจดอกบัวที่ต้องแสงเทียน
“ฉันมีเรื่องอยากพูดก่อนสักสองสามข้อ”
“ว่ามา”
“ฉันดูแลงานในเรือนไม่เป็น และไม่ชอบตื่นเช้า แต่ก่อนงานบริหารภายในของกองอ๋องเป็นหน้าที่ของใคร ต่อไปก็ให้คนนั้นทำต่อ”
สีหน้าเซียวเช่อสงบนิ่ง “ได้”
“ฉันกลัวเจ็บ และกลัวเหนื่อยด้วย เจ้าอย่าบังคับให้ฉันเรียนรู้ธรรมเนียม”
“ขอเพียงไม่ผิดจารีตก็ได้”
“เรื่องที่สำคัญที่สุด” หยวนเจียวเดินเข้าไปใกล้ ปลายนิ้วแตะลงบนไหล่เขาเบา ๆ “ฉันจะไม่จัดหาสนมให้เจ้า”