พระราชโองการพระราชทานสมรสมาถึงตระกูลหยวน ขณะที่เจ้าของร่างเดิมเพิ่งตัดผ้าเช็ดหน้าพังไปผืนที่สาม
นางอยากแต่งกับจ้วงหยวนคนใหม่ ไม่ใช่อ๋องยุทธ์ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ล้อ
หยวนเจียวได้สติกลับคืนมา ก้มมองเศษผ้าที่กระจายเต็มพื้น เสียงตำหนิอย่างข่มกลั้นของบิดาดังมาจากนอกประตู
“ฝ่าบาทพระราชทานสมรสด้วยพระองค์เอง ร้องไห้โวยวายไปจะมีประโยชน์อะไร? อ๋องยุทธ์แม้ขาทั้งสองข้างจะบาดเจ็บ แต่ฐานะกับคุณูปการของเขามีตรงไหนไม่เหมาะสมกับเจ้าบ้าง?”
มารดาตระกูลหยวนยืนเช็ดน้ำตาอยู่ข้าง ๆ “แต่ท่านอ๋องอายุมากกว่าเจียวเจียวถึงเก้าปี ทั้งยังเป็นการแต่งงานครั้งที่สอง อดีตองค์หญิงสิ้นพระชนม์เพิ่งได้สามปี กองอ๋องก็เงียบเหงาถึงเพียงนั้น...”
ถวนถวนส่งเนื้อเรื่องของโลกใบนี้เข้าสู่สมองของนาง
เซียวเช่อ อ๋องยุทธ์แห่งมหายาว อายุยี่สิบเก้าปี เป็นพระอนุชาต่างมารดาของจักรพรรดิองค์ปัจจุบัน เมื่อสามปีก่อน ในศึกที่แดนเหนือ เขาถูกซุ่มโจมตีจนขาทั้งสองข้างบาดเจ็บสาหัส ปีเดียวกันนั้น อดีตองค์หญิงก็สิ้นพระชนม์เพราะประชวร โดยมิได้ทิ้งทายาทไว้