งานแต่งสองงานถูกกำหนดไว้ในวันเดียวกัน
ลู่ฉางชิงไม่มีพ่อแม่ งานแต่งจึงจัดที่ตระกูลหยวน ส่วนตระกูลกู้จัดโต๊ะเลี้ยงหกโต๊ะที่บ้านพักรับรองของเขตทหาร แขกที่มาร่วมงานล้วนเป็นคนคุ้นหน้าคุ้นตาจากเขตบ้านพักทหาร
ตอนหยวนซิ่วออกจากบ้าน นางสวมเพียงเสื้อคลุมสีแดงที่เย็บเองตัวหนึ่ง นางบอกว่าตอนนี้ทางการรณรงค์ให้ประหยัด จึงไม่ยอมให้ที่บ้านเสียเงินเพิ่มแม้แต่สลึงเดียว
ลู่ฉางชิงขี่จักรยานที่ยืมมารับนาง ที่แฮนด์จักรยานผูกดอกไม้กระดาษสีแดงไว้ดอกหนึ่ง ส่วนเบาะหลังปูด้วยเบาะนวมเก่า ๆ
หยวนซิ่วมองสามีหนุ่มรูปร่างผอมบาง ใจเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
มีเพียงนางเท่านั้นที่รู้ว่า ชายผู้พักอยู่ในหอพักยาวห้องเรียงและไม่มีแม้แต่งานประจำคนนี้ อีกยี่สิบปีข้างหน้าจะมีทรัพย์สินมหาศาลเพียงใด
อีกด้านหนึ่ง กู้เฉิงเหย่ขับรถจี๊ปที่ยืมมาจากกองรถของเขตบ้านพักทหารมา
พอประตูรถเปิด หยวนเจียวก็เดินออกมาในเสื้อโค้ตผ้าขนสัตว์สีแดงที่แม่ของกู้เฉิงเหย่ส่งมาให้ นางไม่ได้ตั้งใจอวดโฉม แต่เพียงยืนอยู่ตรงนั้น ก็ทำให้ทั้งตรอกเงียบลงได้