หลังแต่งงานแล้ว หยวนเจียวก็ไม่ได้ห่างเหินจากตระกูลหยวน
นางกลับบ้านสัปดาห์ละสองครั้ง คอยจัดดอกไม้เป็นเพื่อนมารดา ไปขอของขวัญจากบิดา และนำขนมไปฝากท่านย่า นางยังออดอ้อนพ่อแม่ของเซี่ยเหิง ทำให้ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายมีความสุข
ซงชิงเหอคิดว่าหลังจากหยวนเจียวแต่งออกไป ในที่สุดตนก็มีโอกาสเข้ามาเติมเต็มตำแหน่งนั้น
แต่ตำแหน่งนั้นไม่เคยเป็นเพียงเก้าอี้ว่างเปล่า
ตอนเสิ่นหมิงจูป่วย ซงชิงเหอซื้อของบำรุงราคาแพงที่สุดมาให้ ทว่าหยวนเจียวกลับมุดเข้าไปในผ้าห่มของมารดาทันที กอดนางไว้แล้วบอกว่าคิดถึง
ตอนหยวนเจิ้งถิงเดินทางไปทำงานต่างเมือง ซงชิงเหอถามว่าโครงการราบรื่นหรือไม่ ส่วนหยวนเจียวส่งข้อความเตือนให้เขากินข้าวทุกวัน และลงท้ายด้วยประโยคว่า “พ่อรีบกลับมาเร็ว ๆ นะ”
พวกนางต่างก็ห่วงใยบิดามารดา
แต่ความห่วงใยของหยวนเจียวทำให้ผู้คนรู้สึกว่าตนเป็นคนที่ถูกรักและต้องการ
ซงชิงเหออดถามไม่ได้ในที่สุด “เจ้าได้เข้าไปอยู่ตระกูลเซี่ยแล้ว เหตุใดยังกลับตระกูลหยวนอยู่เสมอ”