เช้าวันรุ่งขึ้น หลินหวานชิ่งส่งประกาศรับสมัครงานมาให้ฉบับหนึ่ง
เป็นบริษัทอีคอมเมิร์ซด้านเครื่องสำอางที่เพิ่งก่อตั้ง กำลังรับสมัครผู้ช่วยผู้จัดการทั่วไป เงินเดือนเดือนละหกพันหยวน หน้าที่รวมถึงจัดเรียงเอกสาร ต้อนรับลูกค้า จัดซื้อของใช้สำนักงาน และงานอื่น ๆ ตามที่เจ้านายมอบหมาย
บรรทัดสุดท้ายเขียนไว้ว่า: ยินดีทำงานล่วงเวลาแบบยืดหยุ่น ทีมงานคนหนุ่มสาว เติบโตไปด้วยกัน
หลินหวานชิ่งแนบข้อความเสียงมาด้วยช่วงหนึ่ง
“เจียวเจียว ฉันรู้ว่าเมื่อก่อนเธอไม่เคยลำบาก เพราะอย่างนั้นยิ่งควรเริ่มจากพื้นฐาน ตำแหน่งนี้เพื่อนฉันแนะนำมา ขอแค่ตั้งใจทำ รับรองว่าได้เรียนรู้อะไรแน่ เธอจะพึ่งคุณเฮ่อไปตลอดชีวิตไม่ได้หรอกนะ”
หยวนเจียวเพิ่งตื่น กอดผ้าห่มฟังจนจบ แล้วตอบกลับไปตามสบายว่า “ไม่ไป”
หลินหวานชิ่งโทรมาหาอย่างรวดเร็ว “เธอไม่ยอมแม้แต่จะไปสัมภาษณ์เลยเหรอ”
“เงินเดือนเดือนละหกพันหยวน เดินทางไปกลับวันละสองชั่วโมง แล้วยังต้องทำงานล่วงเวลาอีก” หยวนเจียวเหลือบมองเวลา “กระเป๋าของฉันใบหนึ่งยังราคาเกินหกพันหยวนเลย”
“เพราะอย่างนั้นเธอยิ่งควรหาเงินด้วยตัวเอง ไม่ใช่รอให้คนอื่นซื้อให้”
“ฉันไม่ได้รอ” หยวนเจียวแก้ไขอย่างจริงจัง “ถ้าฉันอยากได้อะไร ฉันก็บอกพี่เยี่ยนหลี่”
ปลายสายเงียบไปหลายวินาที
“คนเราควรทำให้คุณค่าของตัวเองปรากฏออกมา” น้ำเสียงของหลินหวานชิ่งอ่อนลง ราวกับกำลังอดทนเกลี้ยกล่อมเพื่อนที่ยังไม่รู้ความ “ตอนนี้เธอยังสาวยังสวย คุณเฮ่อก็เต็มใจดูแลเธอ แล้วต่อไปล่ะ? ความรักเป็นสิ่งที่พึ่งพาไม่ได้ที่สุด”