หยวนเจียวกับโจวอวี้ไป๋ใช้ชีวิตอยู่บนเกาะเป็นเวลายี่สิบเจ็ดวัน
ทุกวันเธอนอนจนตื่นเองตามธรรมชาติ บ่าย ๆ ก็ไปเดินเล่นริมทะเล ตกค่ำก็กินอาหารฝีมือโจวอวี้ไป๋ นาน ๆ ครั้งมีนักท่องเที่ยวจำพวกเขาได้ เธอก็ยินดีถ่ายรูปคู่ด้วยอย่างเปิดเผย ส่วนโจวอวี้ไป๋มีหน้าที่ช่วยหามุมแสงให้เธอ
ภาพถ่ายที่ทั้งคู่นั่งกินบะหมี่อยู่ในร้านเล็ก ๆ ริมทะเลใบหนึ่งถูกส่งกลับไปยังประเทศจีน
ในภาพ หยวนเจียวไม่ได้แต่งหน้าอย่างประณีต ผมถูกลมทะเลพัดจนยุ่ง เธอกำลังคีบผักชีจากชามทีละใบใส่ให้โจวอวี้ไป๋ ชายหนุ่มก้มหน้ารับ สีหน้าอดทน
มีคนถอนใจว่าเธอช่างโชคดีจริง ๆ
บางคนบอกว่าเธอแทบไม่ต้องทำอะไร ก็ได้ทั้งหน้าที่การงานและความรักที่ดีที่สุดมาครอง
เสี่ยวคุยฝ่ายประชาสัมพันธ์ของสตูดิโอเห็นแล้วทนไม่ไหว จึงโพสต์บันทึกการทำงานฉบับยาว
หยวนเจียวไม่เคยอดหลับอดนอนท่องบท เพราะเธอท่องบททั้งเล่มจนขึ้นใจตั้งแต่สองเดือนก่อนเปิดกล้อง เธอไม่เสี่ยงถ่ายฉากอันตรายด้วยตัวเอง แต่กลับช่วยนักแสดงอาชีพเรียกร้องเครดิตและประกันวงเงินสูง เธอกำหนดให้เลิกงานตรงเวลา และตัวเธอเองก็ไม่เคยมาสายโดยไม่มีเหตุผล เธอปากหวาน รู้จักขอความช่วยเหลือจากคนอื่น แต่ทุกครั้งที่รบกวนใครก็ไม่เคยลืมมอบค่าตอบแทน มอบความดีความชอบ และมอบความเคารพให้