งานเลี้ยงฉลองหลังพิธีมอบรางวัล ทีมงานของทั้งสองฝ่ายถูกจัดให้อยู่ในห้องส่วนตัวที่อยู่ติดกัน
เฉิงเสวี่ยหนิงดื่มไปสองแก้ว อาการปวดเข่าก็ยิ่งชัดเจนขึ้น เจิ้งหลานได้รับโทรศัพท์จากฝ่ายผู้ลงทุน ให้เธอไปดื่มคารวะ เป็นครั้งแรกที่เธอไม่ได้ลุกขึ้นทันที
“วันนี้ฉันทำตามขั้นตอนทั้งหมดครบแล้ว”
“แค่สิบนาทีเอง”
“ฉันไม่ไป”
เจิ้งหลานชะงักไป ก่อนจะลดเสียงลง “เสวี่ยหนิง พอได้รางวัลแล้วก็เหลิงเลยหรือไง ฝ่ายผู้ลงทุนหยุดงานไปครึ่งปีเพื่อเธอ แค่ไปทักทายสักคำจะเป็นไรไป”
“ที่หยุดงานเพราะอุบัติเหตุด้านความปลอดภัย”
“แต่สุดท้ายหนังก็ประสบความสำเร็จ หลายปีมานี้เธอเป็นคนรู้ความที่สุด อย่ามาเอาแต่ใจเอาตอนนี้สิ”
รู้ความที่สุด
สามคำนี้ราวกับเชือกเส้นสุดท้ายที่รัดลงบนเส้นประสาทซึ่งตึงเครียดอยู่แล้วของเธอ
เฉิงเสวี่ยหนิงคว้าไม้เท้าแล้วเดินออกจากห้องส่วนตัวไปตามลำพัง
ที่ปลายทางเดิน หยวนเจียวนั่งอยู่ริมหน้าต่างเพื่อรอโจวอวี้ไป๋ไปหยิบเสื้อคลุม เธอถอดรองเท้าส้นเตี้ย วางเท้าบนพรมเนื้อนุ่ม มือประคองแก้วน้ำอุ่นไว้
เฉิงเสวี่ยหนิงเดินเข้าไปหา “เธอคงสะใจมากสินะ”
หยวนเจียวเงยหน้าขึ้น “อะไรนะ”
“ทุกคนพูดว่าเธอเป็นฝ่ายถูก บอกว่าฉันเอาบาดแผลมาผูกมัดคนอื่น ตอนนี้ขาฉันพังแล้ว แต่เธอก็ยังสบายดี”