—จุดลงทะเบียนรวยล้นฟ้า สวยทะลุจอ หล่อทะลุจักรวาล!
ชายแดนแดนเหนือ หมู่บ้านซิ่งฮวา
เชิงเขามีบ้านดินมุงกระเบื้องทรุดโทรมสามหลังเรียงรายไม่เป็นระเบียบ
"แม่ รีบหน่อย ก่อนพี่ใหญ่กลับมา ต้องรีบส่งตัวนางไปให้พ้น!"
ซูเอ้อจู้ ลากคุณป้าแก่จูซื่อ เตะบานประตูบ้านเล็กที่โทรมที่สุดในหมู่บ้านพังเข้าไป
แม่ลูกสองคนพุ่งเข้าไป คว้าแขนซูว่านอวิ๋นซึ่งกำลังสับหญ้าหมูอยู่ในลานบ้าน แล้วลากออกไปข้างนอก
"อาหยา อาอี้ พวกท่านจะทำอะไร?"
ซูว่านอวิ๋นตกใจสุดขีด ดิ้นรนถอยหนี
จูซื่อดึงนางไปพลางแสร้งเอ่ยปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "หนูเอ๋ย อาหยาให้หาครอบครัวดีๆ ให้นะ แต่งงานไปก็มีแต่สุขสบาย กินดีอยู่ดีทั้งนั้นแหละ"
"หนูไม่แต่ง! หนูไม่แต่ง!"
ซูว่านอวิ๋นไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ร้อนใจจนน้ำตาเอ่อล้นขอบตา พอได้จังหวะก็เอามือทั้งสิบกอดขอบประตูไว้แน่น "หนูจะรอพ่อกลับมา หนูไม่แต่ง!"
"พ่อแกตกลงแล้ว ไปกับเราดีๆ เถอะ จะได้ไม่ต้องทนทุกข์ทรมาน" จูซื่ออดทนปลอบ แต่ในใจคิดแต่จะขายนางเพื่อแลกเงินยี่สิบตำลึง
นี่เป็นโอกาสที่ลูกชายคนโปรดฝากฝังให้คนช่วยหามาได้ ครอบครัวหนึ่งในเมือง ลูกชายป่วยหนักใกล้ตาย อยากหาสาวมาแต่งเข้าบ้านเพื่อสะเดาะเคราะห์ จะให้เงินตั้งยี่สิบตำลึงเชียวนะ
"หนูไม่เชื่อ! หนูจะรอพ่อ!" เล็บของซูว่านอวิ๋นกริกลงไปในซอกไม้ จนปลายนิ้วเลือดซิบก็ไม่ยอมปล่อย
"อีนังดื้อด้าน ไม่เอาดีเอาความ!" ซูเอ้อจู้หมดความอดทน ยกฝ่ามือฟาดเข้าที่ใบหน้านางทันที
ถ้าได้เงินก้อนนี้มา เขาจะได้ไปใช้ชีวิตอย่างฟุ่มเฟือยที่เมืองจินเฉิงอีกสักพัก
ซูว่านอวิ๋นไม่ค่อยได้กินอิ่มอยู่แล้ว ร่างกายอ่อนแอ ถูกตีจนเซถอยหลัง ศีรษะชนเข้ากับมุมผนังบ้านอย่างจัง
เลือดอุ่นๆ ไหลซึมออกจากบาดแผล ลากยาวตามไรผม นางเห็นภาพพร่ามัว มืดลงทีละน้อย สติเริ่มเลือนหาย
ก่อนหลับตาลง นางยังคงจ้องมองทางเดินนอกประตู แล้วเรียกแผ่วเบา "พ่อ…"
เห็นนางเลือดอาบหัว จูซื่อตกใจ "อย่าๆ อย่าบอกว่าตายนะ? เงินยี่สิบตำลึงเชียวนะ!"
ซูเอ้อจู้รีบยื่นมือไปลองลมหายใจนาง ถอนหายใจโล่งอก "ไม่ตาย แค่ถลอกนิดหน่อย รีบหามไปส่งเถอะ ช้าเดี๋ยวไม่ทันการณ์"
สองคนเพิ่งหามนางออกจากลานบ้านเล็กก็เจอกับหลี่ชื่อ ภรรยาของลูกชายคนที่สาม ซึ่งกลับมาจากการซักผ้าที่ริมแม่น้ำพอดี
หลี่ชื่อไม่กล้าเข้าไปขวางแข็งๆ รีบวิ่งกลับลานบ้านตัวเอง กระชากแขนซูซานจ้วงแล้วพูดเสียงสั่น "สามี รีบไปดูสิ! แม่กับพี่สองลากว่านอวิ๋นออกไปข้างนอก ท่าทางจะจับนางไปขายเอาเงิน!"
ซูซานจ้วงเพิ่งหามน้ำกลับมาก่อนหน้านาง ยังหายใจไม่ทันหายดี พอได้ยินดังนั้นก็ลุกพรวด พรมเข่าดังปาก "แย่แล้ว! พี่ใหญ่ไปขายสมุนไพรที่เมืองจินเฉิง ยังไงก็กลับมาไม่ทันแน่! รีบไปขวางพวกเขา!"
สองสามีภรรยาเพิ่งวิ่งออกจากประตู ก็เห็นซูต้าซานกำลังเดินทางกลับมาอย่างเร่งรีบจากอีกทางหนึ่ง
เดิมทีเขาเดินไปได้ครึ่งทางแล้ว แต่เปลือกตาขวากระตุกจนใจไม่ดี รู้สึกเหมือนจะเกิดเรื่อง ไม่วางใจลูกสาวที่อยู่บ้านคนเดียว เลยทนไม่ไหวต้องหันหลังกลับมา
พอเห็นซูเอ้อจู้กับจูซื่อหามซูว่านอวิ๋นซึ่งหมดสติออกมาจากลานบ้าน ทั้งหกตาจ้องมองกัน ซูต้าซานเงยหน้าเห็นเลือดกำลังไหลอาบหน้าผากลูกสาว แทบหายใจไม่ทัน
"แม่! เอ้อจู้! ว่านอวิ๋น…นางเป็นอะไรไป?"
จูซื่อถูกจับได้แต่ไม่สะทกสะท้าน กลับทำหน้าเคร่งขรึมแล้วหาเรื่องก่อน "ไม่ใช่สั่งให้ไปขายสมุนไพรที่จินเฉิงหรือ? ทำไมถึงกลับมาครึ่งทาง? พ่อแกยังรอเงินไปซื้อยารักษาโรคอยู่ แกว่นแกนขนาดนี้ อยากเป็นลูกอกตัญญูหรือไง?"
แต่ก่อน ซูต้าซานพอได้ยินคำพูดแบบนี้ก็จะก้มหัวยอมตาม
แต่ตอนนี้ ในสายตาเขามีเพียงลูกสาวเลือดอาบหมดสติ เรื่องลูกกตัญญูอะไรก็ช่างมันเถอะ
ไม่แปลกใจที่วันนี้แม่รีบสั่งให้เขาไปขายสมุนไพรที่จินเฉิงแต่เช้า แต่ก่อนเรื่องแบบนี้ไม่เคยตกถึงมือเขาเลย
เขายื่นมือจะอุ้มซูว่านอวิ๋น "ลูกพ่อ พ่อพาไปหาหมอ"
ซูเอ้อจู้กลัวว่าจะเสียเวลา พลาดโอกาสทองนี้ จึงผลักเขาออกไป แล้วพูดอย่างหมดความอดทน ไม่อ้อมค้อม "พี่ใหญ่ ฉันพูดตรงๆ เลยนะ! ฉันกับแม่หาบ้านให้ว่านอวิ๋นได้แล้ว เขาจะให้เงินยี่สิบตำลึง วันนี้ต้องส่งตัวนางไปให้ได้!"
"ไม่ได้! ลูกฉันไม่แต่ง!" ซูต้าซานตาแดงก่ำ ยื่นมือจะแย่งตัวลูก
แต่มือขวาของเขาได้รับบาดเจ็บมานาน ออกแรงไม่ค่อยได้ สู้ซูเอ้อจู้ที่แม้จะเรียนหนังสือไม่กี่ปีก็จริง แต่ชอบทำเป็นเก่งไปทั่วไม่ได้
ซูซานจ้วงกับภรรยาวิ่งตามมาทัน หลี่ชื่อเพิ่งจะอ้าปากจะขัด จูซื่อส่งสายตามาให้นาง นางตกใจจนถอยไปอยู่ข้างหลังซูซานจ้วง ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้า
ซูซานจ้วงกอดภรรยาไว้ข้างหลัง แล้วยืนกั้นกลาง ค่อยๆ เอ่ย "แม่ เรื่องแต่งงานเป็นเรื่องใหญ่ จะทำอย่างรีบร้อนไม่ได้ ว่านอวิ๋นบาดเจ็บขนาดนี้ ไปหาหมอให้หายก่อน ค่อยคุยเรื่องแต่งงานทีหลังได้ไหม?"
"ซูซานจ้วง อย่ายุ่งเรื่องชาวบ้าน!" ซูเอ้อจู้ผลักเขาจนเซ ไร้ซึ่งความสุภาพของคนมีวิชาความรู้ ขู่เข็ญด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม "ส่งเสียงอีกที ระวังบ้านแกเอาเสี่ยวเหมยไปแต่งบ้าง! ยังไงลูกสาวแกก็ถึงวัยออกเรือนแล้ว"
ซูเอ้อจู้เป็นลูกคนโปรดของบ้านมาตั้งแต่เด็ก เพียงเพราะตอนที่เขาเกิดมีเต๋าถู่พเนจรผ่านมาบอกว่าเขาชาตานี้มีวาสนามั่งมีศรีสุข จึงได้แต่กินอยู่ว่างๆ อยู่บ้านมาตลอด
ช่วงปีแรกๆ ซูต้าซานเป็นคนขายเนื้อหาเงินได้บ้าง ซูเอ้อจู้เห็นพวกผู้มีการศึกษานั่งอ่านหนังสือก็ได้เงินโดยไม่ต้องทำงานหนัก เขาก็ขอเรียนหนังสือบ้าง
จูซื่อกับสามีรักเขามาก เลยยอมแม้ต้องอดมื้อกินมื้อ ทั้งครอบครัวคาดเข็มขัดให้เขาได้เข้าโรงเรียน
ว่าจะไปเรียนหนังสือจริงๆ หรือไปใช้ชีวิตสุขสบาย มีเพียงซูเอ้อจู้คนเดียวที่รู้ดี
ซูซานจ้วงกลัวลูกสาวตัวเองจะเดือดร้อน แต่ก็รู้ว่าพี่ใหญ่เสียภรรยาไปแล้ว ถ้าตอนนี้ต้องสูญเสียลูกสาวคนเดียวไปอีก ชีวิตที่เหลือจะอยู่ยังไง
เขากัดฟัน หยิบเหรียญทองแดงไม่กี่อันที่ซ่อนไว้ในอกออกมา ยื่นให้ซูเอ้อจู้แล้วอ้อนวอน "พี่สอง ฉันรู้ว่าการเรียนหนังสือต้องใช้เงินมาก นี่เอาไปก่อนเถอะ เราค่อยคิดหาทางกัน อย่าขายว่านอวิ๋นเลย…"
จูซื่อเดินเข้ามาแย่งเหรียญทองแดงไปต่อหน้าต่อตา สีหน้าไม่สู้ดีนัก "ดีมากซูซานจ้วง กล้าเก็บเงินลับ! ภรรยาแกสอนมาหรือเปล่า?"
นางชูมือจะตบหลี่ชื่อ ซูซานจ้วงรีบกอดภรรยาไว้ข้างหลัง เตรียมจะอ้าปาก
"ตุบ!"
เสียงบางอย่างอับๆ
ซูต้าซานคุกเข่าลงกับพื้นโดยตรง
เขาคว้าขากางเกงจูซื่อไว้แน่น ส่งเสียงแหบแห้งอ้อนวอน "แม่ ลูกขอร้องแม่เถอะ ปล่อยว่านอวิ๋นไปเถอะ เงินลูกจะหาให้ หาให้อย่างสุดชีวิต ตอนนี้ลูก…ลูกมีเพียงว่านอวิ๋นแล้วจริงๆ"
เขาก้มหน้าลงกับพื้น ครั้งแล้วครั้งเล่า…
"พี่ใหญ่ มือแกก็พังขนาดนั้น ทำงานหนักก็ไม่ได้ แกจะเอาอะไรไปหาเงิน?" ซูเอ้อจู้เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาแล้วยังข่มขู่อีก "อีกสองเดือนก็จะถึงฤดูเก็บเกี่ยว ภาษีรายหัวของบ้านแกเอาไปจ่ายไหวเหรอ?"
ริมฝีปากซูต้าซานสั่นระริก ไม่มีคำไหนตอบออกมา
เขาทำได้เพียงก้มหัวครั้งแล้วครั้งเล่า อ้อนวอนครั้งแล้วครั้งเล่า "ลูกจะหาเงินได้…ลูกต้องหาเงินได้แน่…ขอร้องแม่อย่าเอาเรื่องว่านอวิ๋นเลยเถอะ…"
"ว่านอวิ๋นยังไงก็ต้องแต่งงานอยู่ดี" จูซื่อก็ตั้งใจเด็ดขาด "วันนี้แต่งไป ได้เงินยี่สิบตำลึงทันที เอ้อจู้มีเงินเรียนหนังสือไม่ต้องเดือดร้อน ทุกคนในบ้านก็สบายขึ้นด้วย ถ้ายังจำได้ว่าแม่คือแม่ก็หลีกไปเสีย ฉันทำเพื่อแก ทำเพื่อบ้านนี้ทั้งนั้น"