เสียงของแม่ซูดังมาจากทางห้องครัว
“มา ๆ เกี๊ยวเพิ่งสุกจากหม้อ!”
แม่ซูจัดการอารมณ์ตัวเองเรียบร้อยแล้ว ถือจานใบใหญ่สองใบเดินออกมาจากห้องครัว
เกี๊ยวร้อน ๆ วางพูนเต็มจาน
“ไส้หมูข้าวโพดที่ลูกชอบที่สุดไง”
“รีบชิมตอนยังร้อนสิ”
“ได้เลยครับ”
เห็นเกี๊ยวเพิ่งสุกจากหม้อ ซูเฮ่ายวนก็เก็บหน้าต่างระบบทันที
ไว้ค่อยศึกษารางวัลเมื่อไรก็ได้
อาหารมื้อส่งท้ายปีเก่า มีแค่มื้อนี้มื้อเดียวเท่านั้น
เขาคีบเกี๊ยวขึ้นมาลองชิม ดวงตาพลันเป็นประกาย
“อืม รสชาติเดิมเลย”
เคี้ยวไปสองสามคำ ซูเฮ่ายวนก็พูดอย่างเสียดายเล็กน้อยว่า “แค่ขาดกระเทียมดองลาบาจื๋อไปหน่อย ถ้ามีกินคู่กันด้วยก็คงสมบูรณ์แบบ”
“ฮ่า ๆ แม่ก็รู้อยู่แล้วว่าลูกต้องขาดของอย่างนี้ไม่ได้”
สิ้นเสียง พ่อซูก็เดินออกมาจากด้านหลังห้องครัว
ในมือมีกระปุกแก้วอยู่พอดี
มองผ่านตัวกระปุกเข้าไป เห็นกระเทียมดองลาบาจื๋อสีเขียวเต็มกระปุก
พ่อซูวางกระปุกลงบนโต๊ะแล้วหัวเราะ “พ่อกับแม่แช่เตรียมไว้ตั้งแต่ตอนอยู่ต่างถิ่น หมักไว้ตั้งเดือนเต็ม ๆ”
“รสชาติต้องเข้มข้นแน่นอน”
พอซูเฮ่ายวนเห็นเข้า ก็พลันกระปรี้กระเปร่าขึ้นมา
เกี๊ยวกินคู่กับกระเทียมดองลาบาจื๋อ จิ้มกับน้ำส้มสายชูกระเทียมรสเปรี้ยวเผ็ดที่ช่วยเจริญอาหารอีกนิด
กินเกี๊ยวหนึ่งคำ กระเทียมหนึ่งคำ แบบนี้สิถึงจะเหมือนฉลองปีใหม่
ครอบครัวสามคนกินไปคุยไป
ไม่นาน เกี๊ยวสองจานใหญ่ก็ถูกกินจนเกลี้ยง
ซูเฮ่ายวนเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ลูบท้องที่แน่นจนเห็นได้ชัด แล้วจู่ ๆ ก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้
“แม่ครับ”
“ปีนี้ไม่ได้ห่อเหรียญไว้ในเกี๊ยวใช่ไหมครับ”
“ทำไมผมกินไปตั้งเยอะ แต่ไม่เจอสักเหรียญเลย”
แม่ซูได้ยินแล้วก็อดยิ้มขื่นไม่ได้