ซูเฮ่ายวนเข้าเรื่องอย่างรวดเร็ว
หวงผิงโจวก็เก็บความคิดฟุ้งซ่านต่าง ๆ กลับมา
“ตอนนี้ระบบขับเคลื่อนของเรือดำน้ำนิวเคลียร์ฝ่ายศัตรูใช้การไม่ได้แล้ว”
“นอกจากนี้ ช่างสองคนที่ออกไปซ่อมแซมนอกตัวเรือถูกจับได้ทั้งคู่ ตอนนี้ย้ายไปอยู่ภายใต้การควบคุมของเรือพิฆาตแล้ว”
“ส่วนสถานการณ์ใต้น้ำแบบเรียลไทม์ที่ละเอียดกว่านี้……”
เขาพูดพลาง
ยกมือชี้ไปยังจินซินซินที่อยู่ไม่ไกล คนที่กำลังมองซูเฮ่ายวนอย่างตะลึงงัน โดยมีตาข้างหนึ่งโผล่พ้นแว่น VR
“ถามเขาน่าจะชัดที่สุด”
“ได้”
ซูเฮ่ายวนพยักหน้า
แล้วเดินตรงไปหาจินซินซิน
ยังไม่ทันที่เขาจะเปิดปาก
จินซินซินก็อดถามออกมาไม่ได้
“ซูเฮ่ายวน?”
“นายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”
“ข้างบนให้ผมมาน่ะสิ”
ซูเฮ่ายวนตอบอย่างเป็นธรรมชาติ
สีหน้าของจินซินซินยิ่งแปลกประหลาดเข้าไปใหญ่
“งั้น……”
“นายเป็นผู้เชี่ยวชาญจริง ๆ เหรอ?”
“ทำไมล่ะ?”
ซูเฮ่ายวนยิ้ม
“ดูไม่เหมือนเหรอ?”
จินซินซินมองเขาอย่างจริงจังอยู่สองวินาที
“พูดตามตรงนะ”
“ก็ไม่ค่อยเหมือนจริง ๆ”
ซูเฮ่ายวนขี้เกียจจะถือสาเขา
เขาถามถึงสถานการณ์ใต้น้ำล่าสุดคร่าว ๆ
เมื่อยืนยันว่าเรือสเนกไม่มีความเคลื่อนไหวใหม่ในช่วงหลายชั่วโมงที่ผ่านมา
และคนในเรือดำน้ำก็ไม่ได้ออกมานอกตัวเรืออีก
เขาก็พยักหน้า
“ได้”
“ในเมื่อเป้าหมายยังอยู่ตรงนั้น”
“เรื่องที่ต้องทำต่อจากนี้ก็ง่ายแล้ว”
“เอามันขึ้นมา”
ระหว่างพูด
ซูเฮ่ายวนวางกล่องที่หิ้วมาลงบนดาดฟ้า
ทหารอีกสองนายก็วางกล่องลงข้าง ๆ เช่นกัน
กริ๊ก ฝากล่องเปิดออกทีละใบ
เครื่องนักล่าปลาตัวยงใหม่เอี่ยมสามเครื่องปรากฏตรงหน้าทุกคนอย่างเป็นระเบียบ
“เยอะขนาดนี้เลยเหรอ?”
จินซินซินอึ้งไป
เมื่อวานตอนซูเฮ่ายวนไลฟ์สด เขาไม่ได้บอกเหรอว่าตอนนี้มีแค่เครื่องสาธิต?
เขามองอุปกรณ์ใหม่เอี่ยมทั้งสามเครื่องอีกครั้ง