ไม่นาน ขนมปังทั้งก้อนก็ลงท้อง
จินซินซินเรอออกมายาวเหยียด
เขาลูบท้องที่เริ่มแน่น แล้วอดบ่นขึ้นมาไม่ได้
“พี่โจว”
“พวกเรารอกันมาสามสี่ชั่วโมงแล้วนะ?”
“ต้องรออีกนานแค่ไหน?”
“คนข้างบนคงไม่ลืมพวกเราไปแล้วหรอกนะ?”
“เป็นไปได้ยังไง”
หวงผิงโจวกลอกตาใส่เขา
จากนั้นก็ปลอบว่า “เมื่อกี้ได้รับข่าวแล้ว”
“ทีมสนับสนุนลงพื้นที่แล้ว อีกเดี๋ยวก็จะมาถึงที่นี่”
“เพิ่งลงพื้นที่เหรอ?”
จินซินซินเบิกตาโตทันที
“งั้นต้องรออีกนานแค่ไหน?”
“ตาฉันจะล้าแทบแย่อยู่แล้ว!”
พูดจบ เขาก็เสริมอีกประโยค
“พี่โจว ตกลงกันก่อนนะ”
“พอเรื่องนี้จบ พวกพี่ต้องชมฉันให้ดี ๆ”
“ถ้าไม่ชมกันอย่างเป็นทางการ ฉันไม่ยอมหรอก”
“ได้ ๆ ๆ”
หวงผิงโจวรับปากส่ง ๆ
คำชมงั้นเหรอ? เดี๋ยวค่อยชมปากเปล่าสักสองคำก็แล้วกัน
ระหว่างที่กำลังคิดเช่นนั้น วิทยุสื่อสารที่เอวก็ส่งเสียงขึ้นมา
【กำลังเรือดำน้ำของเรามาถึงตำแหน่งที่กำหนดแล้ว】
【ผู้เชี่ยวชาญสนับสนุนกำลังเข้าใกล้เรือยอทช์ ขอให้เจ้าหน้าที่ในพื้นที่เปิดทาง ห้ามขัดขวาง】
พอได้ยินข้อความนี้
ดวงตาของหวงผิงโจวก็เป็นประกายขึ้นมาทันที สีหน้าผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด
ก่อนหน้านี้
แม้จินซินซินจะเป็นคนคอยจับตาดูเรือสเนกในทะเลลึกมาโดยตลอด
แต่ในฐานะผู้บัญชาการในพื้นที่ หวงผิงโจวเองก็ต้องขึงความระมัดระวังไว้ตลอดเวลา
หากเป้าหมายใต้น้ำเกิดความเคลื่อนไหวผิดปกติขึ้นมา
คนที่ต้องตัดสินใจและจัดการเป็นคนแรกไม่ใช่ท่านผู้นำที่อยู่ไกลออกไปด้านหลัง
แต่เป็นเขา ผู้รับผิดชอบในพื้นที่
ตลอดหลายชั่วโมงที่ผ่านมา จินซินซินเหนื่อย
ส่วนเขาเองก็ไม่ได้สบายไปกว่ากันเท่าไร
ในเมื่อผู้เชี่ยวชาญที่ผู้บังคับบัญชาจัดส่งมาในที่สุดก็มาถึงแล้ว