ความจริงแล้ว ระบบไม่ได้มอบให้แค่เทคโนโลยีเท่านั้น
หลังจากเขาสุ่มได้【ปืนลมอากาศไฟฟ้าขับไล่นก】 ในหน้าจอที่เกี่ยวข้องก็มีตัวเลือกแลกเปลี่ยนวัสดุปรากฏขึ้นมาด้วย ขอแค่จ่ายค่าความนิยมจำนวนหนึ่ง ก็แก้ปัญหาเรื่องวัสดุได้ทันที
แต่ซูเฮ่ายวนไม่คิดจะทำแบบนั้นเลยแม้แต่น้อย
เหตุผลง่ายมาก — อธิบายไม่ได้
ถ้าอยู่ในห้องทำงานที่บ้าน วัสดุโผล่มาจากอากาศก็ช่างเถอะ ยังไงก็ไม่มีใครจับตาดูอยู่แล้ว
แต่ตอนนี้ที่นี่คือที่ไหนกัน?
ที่นี่คือค่ายทหารของหน่วยรบเรือ
ถ้าเขาเข้าไปในโรงงานของกองทัพแล้วจู่ ๆ ก็เสกวัสดุไม่ทราบที่มากองโตออกมา คนอื่นจะไม่สงสัยได้ยังไง
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้มีทรัพยากรจากทางการให้ใช้ได้อยู่แล้ว เขาจะเอาค่าความนิยมที่อุตส่าห์สะสมมาอย่างยากลำบากไปทิ้งเปล่าทำไม?
ก็เหมือนตอนร่วมมือกับทางการสร้างสายการผลิตก่อนหน้านี้
วัตถุดิบจำนวนมากที่ต้องใช้ในกระบวนการผลิต เป็นหน้าที่ของช่องทางทางการในการจัดหาอยู่แล้ว
ระบบแลกเปลี่ยนวัสดุได้จริง
แต่ในเมื่อมีวิธีที่ฟรีและสมเหตุสมผลอยู่แล้ว ทำไมต้องเสียค่าความนิยมด้วย?
ถ้าจะพูดด้วยประโยคที่กำลังฮิตบนอินเทอร์เน็ตตอนนี้ก็คือ — ขี่จักรยานไปผับ อะไรที่ควรประหยัดก็ประหยัด อะไรที่ควรจ่ายก็จ่าย
……
การเปลี่ยนสถานที่ทำงานกะทันหัน ยังไงก็ไม่คล่องมือเท่าทำงานที่บ้านตัวเอง
ทั้งรุ่นอุปกรณ์และชุดเครื่องมือของทางกองทัพ ต่างจากที่ซูเฮ่ายวนใช้เป็นประจำ
เพื่อให้งานแปรรูปในขั้นต่อไปได้ผลตามที่ต้องการ แค่ทำความคุ้นเคยกับเครื่องจักร ปรับเทียบข้อมูล และปรับพารามิเตอร์ต่าง ๆ เขาก็ต้องเสียเวลาไปไม่น้อย
การเตรียมวัสดุก็ไม่ได้ง่ายไปกว่ากัน
โดยเฉพาะครั้งนี้ซูเฮ่ายวนคิดขึ้นมาอย่างกะทันหัน จึงไม่ได้เตรียมสต๊อกไว้ล่วงหน้าเลย
ถึงจะมีหลายหน่วยในค่ายทหารช่วยกันประสานงาน แต่กว่าจะรวบรวมของทุกอย่างในรายการได้ครบ ก็ยังต้องใช้เวลานานพอสมควร