บรรยากาศอึมครึมและเคร่งขรึมปกคลุมทั่วทั้งค่ายทหาร
ทว่าซูเฮ่ายวนยังไม่รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงที่ชัดเจนนี้
ตอนนี้เขายังคงอยู่ในโรงปฏิบัติการเครื่องจักร
หลังจากยุ่งวุ่นวายมาทั้งวัน ซูเฮ่ายวนเพิ่งออกจากสถานะ【สมาธิบริสุทธิ์】
ความเหนื่อยล้าอย่างหนักพลันถาโถมไปทั่วร่าง
เขาแกะช็อกโกแลตออกมาหนึ่งชิ้น เดินไปที่โต๊ะทำงานพลางกินไปด้วย แล้วตรวจสอบส่วนที่ทำเสร็จวันนี้อีกครั้ง
ตรงกลางโต๊ะมีชิ้นงานกึ่งสำเร็จรูปที่มีรูปทรงซับซ้อน เริ่มเป็นรูปเป็นร่างแล้ว
มันคือ【ปืนลมอากาศไฟฟ้าขับไล่นก】ที่เขาง่วนทำมาตลอดหลายวันนี้
ดูจากความคืบหน้าตอนนี้ ก็เหลืออีกไม่มากแล้วกว่าจะเสร็จสมบูรณ์
ซูเฮ่ายวนเดินวนรอบโต๊ะทำงานหนึ่งรอบ หลังยืนยันว่าไม่มีปัญหาเด่นชัดแล้ว จึงพึมพำอย่างไม่ค่อยพอใจนัก
“ยังช้าเกินไปอยู่ดี”
“เครื่องจักรที่นี่ใช้ได้ก็จริง แต่เทียบกับห้องปฏิบัติการของฉันแล้ว สัมผัสมือแตกต่างกันลิบลับ”
ที่ยุ่งยากที่สุดไม่ได้มีแค่อุปกรณ์
ถ้าตอนนี้เขาอยู่ในห้องปฏิบัติการของตัวเอง ไม่ว่าจะขาดวัสดุอะไรขึ้นมากะทันหัน หรือต้องเปลี่ยนอุปกรณ์บางอย่างชั่วคราว เขาก็แก้ปัญหาได้ทันทีด้วยระบบ
ก็แค่เสียค่าความนิยมไปนิดหน่อยเท่านั้น
ไม่ต้องเสียเวลาไปประสานงานให้วุ่นวาย
แต่ในค่ายทหารไม่เหมือนกัน
อะไหล่ขาดก็ต้องไปหา
วัสดุไม่พอก็ต้องรอ
เครื่องจักรบางเครื่องมีพารามิเตอร์ไม่เหมาะสม ก็ต้องปรับแก้กันเฉพาะหน้า
ซูเฮ่ายวนอดบ่นในใจไม่ได้ “ถ้าฉันอยู่ในห้องปฏิบัติการของตัวเอง ของชิ้นนี้อาจเป็นรูปเป็นร่างตั้งแต่วันแรกแล้วก็ได้”
“ไม่เหมือนตอนนี้ที่ยืดเยื้อมาตั้งหลายวัน”
แต่ถึงจะบ่น เขาก็ลองประเมินงานที่เหลืออีกครั้ง แล้วผ่อนคลายลงได้อย่างรวดเร็ว
“ก็เหลืออีกไม่มากแล้วนี่”