ในช่วงเวลาคับขัน มันถึงกับช่วยชีวิตคนไว้ได้จริง ๆ ถึงสี่คน
ถ้ามีวางขายในตลาดจริง ๆ และราคาไม่แพงเว่อร์จนเกินไป ก็คงมีคนอยากซื้อสักเครื่อง
“เออ จริงสิ”
คุยกันไปคุยกันมา ก็มีคนหนึ่งนึกถึงคำถามขึ้นมาได้
“ที่นายบอกว่าใช้ไฟฟ้าจัดการปลาตัวใหญ่ อันนี้ฉันเข้าใจนะ”
“แต่เป่าลมร้อนทำไมล่ะ?”
คนนั้นชี้ไปที่【นักล่าปลาตัวยง】ซึ่งกำลังเป่าลมอุ่นออกมาฟู่ ๆ ด้วยสีหน้าอยากรู้อยากเห็น
“คงไม่ได้จำเป็นต่อการจับปลาด้วยหรอกใช่ไหม?”
คนข้าง ๆ รีบรับมุกทันที
“หรือว่าพอจับปลาได้แล้ว ก็เอามาทำปลาแห้งตรงนั้นเลย?”
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ!”
ทุกคนพากันหัวเราะครืน
แต่เรื่องแปลกก็คือ
พอถูกถามคำถามนี้ ซูเฮ่ายวนที่เมื่อครู่ยังอธิบายได้อย่างเป็นฉากเป็นตอนกลับมีสีหน้าไม่เป็นธรรมชาติขึ้นมาทันที
บนใบหน้ายังแฝงความกระอักกระอ่วนอยู่เล็กน้อย
“เรื่องนี้น่ะ……”
“คือว่า……”
เขาอ้ำอึ้งอยู่นาน แต่ก็พูดประโยคต่อไปไม่ออกเสียที
ขณะที่ทุกคนยิ่งสงสัยและกำลังจะถามต่อ——
“รถพยาบาล!”
จู่ ๆ ก็มีคนชี้ไปทางไกล
“รถพยาบาลมาแล้ว!”
ซูเฮ่ายวนหันขวับไปทันที ราวกับคนจมน้ำที่คว้าฟางช่วยชีวิตไว้ได้
เป็นอย่างที่คิด รถพยาบาลคันหนึ่งกำลังแล่นมาตามถนนอย่างรวดเร็ว
เขากระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที รีบเปลี่ยนเรื่องคุย
“รถพยาบาลมาแล้ว!”
“เลิกคุยกันก่อน ช่วยกันพาเด็ก ๆ ไปส่ง!”
พูดจบ เขาก็ลุกขึ้นเป็นคนแรกแล้วเดินไปรับ
หัวใจที่เพิ่งคลายกังวลลงได้เล็กน้อย กลับเต้นระทึกขึ้นมาอีกครั้ง
ในสายตาของทุกคน เด็กทั้งสามอาเจียนน้ำออกมาไม่น้อย และกลับมาหายใจได้ด้วยตัวเองแล้ว
แต่ถึงอย่างไรพวกเขาก็ไม่ใช่หมอมืออาชีพ
สิ่งที่ทำไปเมื่อครู่ถือเป็นเพียงการช่วยชีวิตเบื้องต้นในสถานการณ์ฉุกเฉินเท่านั้น