“เรื่องนี้น่ะ……”
เขาเกาหัว
“ไม่ใช่ว่าผมตั้งใจไม่ขายจริง ๆ”
“ถ้าคิดตามต้นทุนการผลิตตอนนี้ แว่นตาซูเปอร์หนึ่งอันก็ต้องราคาอย่างน้อยประมาณสองแสน”
“แถมนี่ยังเป็นราคาที่ไม่คิดกำไรเลย คิดแค่ค่าวัสดุกับค่าเสียหายจากการผลิตเท่านั้น”
ซูเฮ่ายวนแบมือ
“นอกจากนี้ยังมีปัญหาที่เป็นจริงกว่านั้นอีก”
“ตอนนี้ผมผลิตจำนวนมากไม่ได้เลย”
“เพราะงั้นไม่ใช่ว่าผมไม่อยากลงตะกร้าสินค้าให้พวกคุณ แต่ผมไม่มีของอยู่ในมือจริง ๆ”
แว่นที่เขามีอยู่ตอนนี้ เป็นชิ้นงานที่เขาทำขึ้นเองหลังเปิดใช้สมาธิบริสุทธิ์ โดยฝืนทำงานตลอดทั้งคืนในช่วงที่สภาพร่างกายและจิตใจพร้อมที่สุด
การผลิตเป็นจำนวนมากมีความยากคนละระดับกันเลย
ยิ่งไปกว่านั้น เทคโนโลยีหลายอย่างที่ใช้ในแว่นตาซูเปอร์ก็เป็นความลับหลักที่อยู่ในมือเขา
ต่อให้ซูเฮ่ายวนยอมเปิดเผยแบบแปลนทั้งหมด ก็ยังไม่รู้ว่าข้างนอกจะหาอุปกรณ์ที่เกี่ยวข้องได้หรือไม่ หรือจะทำให้ได้ความแม่นยำตามมาตรฐานที่กำหนดหรือเปล่า
ถ้าคิดจะผลิตจำนวนมาก วิธีที่น่าเชื่อถือที่สุดคงเป็นการสร้างโรงงานเอง
แต่เงินที่ต้องใช้สร้างโรงงานน่ะหรือ…… ด้วยฐานะทางการเงินของเขาตอนนี้ ยังห่างไกลจากเป้าหมายนั้นมาก
【สองแสน?! ผมทำงานทั้งปียังหาเงินได้ไม่ถึงขนาดนั้นเลย!】
【ฟังเผิน ๆ ก็แพง แต่ลองคิดดูดี ๆ ฟังก์ชันตั้งมากมายอัดอยู่ในแว่นอันเดียว ขายสามแสนผมก็ยังว่าไม่ได้แพงเกินไป】
【เรื่องอื่นไม่ต้องพูดถึง แค่ความสามารถในการทำให้คนตาบอดกลับมามองเห็นได้อีกครั้งก็คุ้มแล้ว การรักษาแบบอื่นเสียเงินเป็นแสนก็ใช่ว่าจะได้ผล แถมยังอาจมีความเสี่ยงอีกสารพัด】
【ปัญหาคือต้นทุนสูงเกินไป ต่อให้ผลิตจำนวนมากได้ในอนาคต คนทั่วไปก็อาจซื้อไม่ไหว】
【โดยเฉพาะคนตาบอดที่จำเป็นต้องใช้จริง ๆ หลายคนก็หางานทำยากอยู่แล้ว สองแสนไม่ใช่เงินก้อนเล็ก ๆ สำหรับพวกเขา】