ขณะนั้นเอง เสียงของผู้ปกครองคนหนึ่งที่เจือเสียงสะอื้นก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน
“ช่วยดูลูกผมที!”
“ทำไมยังไม่มีปฏิกิริยาเลย?”
เสียงตะโกนนี้ดึงความสนใจของทุกคนกลับมาอีกครั้ง
ตามวิธีที่สมาชิกทีมกู้ภัยสอนไว้ ผู้ปกครองหลายคนช่วยกันปฐมพยาบาลมาได้พักใหญ่แล้ว
แต่เด็กทั้งสามยังคงหน้าซีดเขียว ริมฝีปากคล้ำม่วง
ไม่ลืมตา และยังไม่มีสัญญาณว่าจะกลับมาหายใจได้อย่างชัดเจน
“แล้ว 120 ล่ะ?”
สีหน้าของสมาชิกทีมกู้ภัยเองก็เริ่มร้อนใจ
“รถพยาบาลยังไม่มาอีกเหรอ?”
คนที่อยู่ข้าง ๆ รีบตอบว่า “โทรไปตั้งแต่ตอนเห็นเด็กตกน้ำแล้ว”
“รถพยาบาลกำลังมา”
“แต่เมื่อครู่ทางนั้นบอกว่าบนถนนยังมีหิมะกับน้ำแข็ง คาดว่าอย่างน้อยต้องรออีกประมาณสิบนาที”
สมาชิกทีมกู้ภัยขมวดคิ้วแน่นทันที
“ทางโทรศัพท์บอกไหมว่าขั้นต่อไปต้องทำยังไง?”
“บอกแค่ให้ทำปากเทียมปากจริงกับกดหน้าอก”
“สถานการณ์ตอนนี้…เจ้าหน้าที่รับสายก็ไม่ได้แนะนำวิธีอื่นเพิ่มเติม”
ชั่วขณะนั้น สีหน้าของทุกคนต่างเคร่งเครียดลง
ผู้ปกครองยิ่งตื่นตระหนกจนฝ่ามือชุ่มเหงื่อ
ผู้ชมในห้องไลฟ์เองก็พลอยรู้สึกอึดอัดไปกับบรรยากาศนี้
【ทำไมต้องรออีกสิบนาที? รถพยาบาลจะมาถึงเมื่อไหร่กันแน่!】
【สองวันก่อนเมืองซูหิมะตกไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้บางถนนคงยังมีน้ำแข็ง รถเลยไม่กล้าขับเร็ว】
【แต่จะให้เด็กสามคนรอแบบนี้สิบนาทีไม่ได้นะ!】
【ผมเป็นนักศึกษาแพทย์ สถานการณ์แบบนี้อันตรายมากจริง ๆ การขาดออกซิเจนเป็นเวลานานบวกกับการจมน้ำ จะทำให้อวัยวะต่าง ๆ ได้รับผลกระทบรุนแรงเพราะมีออกซิเจนไปเลี้ยงไม่เพียงพอ】
【หัวหน้าจ้าวฟื้นขึ้นมาได้ ส่วนหนึ่งเพราะร่างกายผู้ใหญ่แข็งแรงกว่า อีกส่วนเพราะเวลาที่เขาอยู่ในน้ำสั้นกว่า เด็ก ๆ แช่อยู่ในน้ำเย็นจัดอย่างน้อยหลายนาที สถานการณ์ต่างกันโดยสิ้นเชิง】