ไม่นานนัก
แหผืนแรกที่ถูกดึงจนตึงก็ถูกลากขึ้นมาจากน้ำในที่สุด
“ลูก!”
“นั่นลูกฉัน!”
“เร็วเข้า! รีบดึงคนขึ้นมา!”
พ่อแม่หลายคนเห็นใบหน้าเล็ก ๆ ที่คุ้นเคย เสียงก็สั่นขึ้นมาทันที
จากนั้นแหผืนที่สองและผืนที่สามก็ทยอยลอยขึ้นมาติด ๆ กัน
คนสุดท้ายที่ถูกลากขึ้นมาคือลุงจ้าว ซึ่งหมดสติไปแล้วอย่างสิ้นเชิง
“หัวหน้า!”
“หัวหน้าจ้าวก็อยู่ในนั้นด้วย!”
“รีบดึงขึ้นมาเร็ว!”
สมาชิกทีมกู้ภัยหน้าถอดสี ต่างพากันเข้าไปช่วย
ทุกคนออกแรงกันจนแทบหมดแรง
ในที่สุด เด็กทั้งสามคนกับลุงจ้าวก็ถูกลากขึ้นมาบนผิวน้ำแข็งครบทุกคน
“แกะแหออกก่อน!”
“รีบช่วยคนเร็ว!”
ทุกคนช่วยกันชุลมุน ไม่นานก็แกะแหที่รัดแน่นออกได้
ใบหน้าของเด็กทั้งสามซีดเขียวจนคล้ำ พ่อแม่แต่ละคนแทบใจสลายเมื่อเห็นภาพนั้น
พวกเขารีบพุ่งเข้าไปหา อุ้มลูกตัวเองไว้ในอ้อมกอด พลางตบตัวและร้องเรียกไม่หยุด
แต่ไม่ว่าจะเรียกอย่างไร เด็ก ๆ ก็ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ
แช่อยู่ในน้ำเย็นจัดนานขนาดนี้ ทั้งความหนาวเย็นและการขาดออกซิเจนเล่นงานพร้อมกัน พวกเขาจึงหมดสติกันหมดแล้ว
“ถอดเสื้อผ้าเปียกออกก่อน!”
ตอนนั้นเอง สมาชิกทีมกู้ภัยคนหนึ่งซึ่งมีประสบการณ์ปฐมพยาบาลก็รีบตะโกนขึ้น
“เสื้อกันหนาวซึมน้ำเย็นจัดจนชุ่มหมดแล้ว ถ้ายังใส่ต่อไป อุณหภูมิร่างกายจะลดลงเร็วกว่าเดิม”
“ถอดเสื้อผ้าเปียกออก แล้วเอาเสื้อผ้าแห้งมาห่อตัว!”
“จากนั้นทำปากเทียมปากจริงกับกดหน้าอก หาทางทำให้พวกเขากลับมาหายใจก่อน!”
พ่อแม่ทั้งหลายถึงได้สติกลับมา