ทันใดนั้นเอง
บนผิวอวนที่พันรอบตัวทอม จู่ ๆ ก็มีประกายไฟฟ้าสีฟ้าอ่อนดีดวาบขึ้นมา
วูบเดียวก็หายไป
จากนั้นประกายไฟฟ้าเล็ก ๆ อีกหลายสายก็ปะทุขึ้นต่อเนื่อง
“ซ่า ๆ ๆ—!”
ทอมที่ยังพยายามกระชากอวนอย่างสุดชีวิต ร่างกายพลันเกร็งเหยียดตรง
ทั้งตัวเหมือนถูกกดสวิตช์บางอย่าง จึงกระตุกอย่างรุนแรงอยู่ในอวน
……
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ!”
“บดขยี้ความมืด!”
“บดขยี้มันให้ยับไปเลย!”
บนดาดฟ้าเรือยอทช์ จินซินซินมองเงาร่างที่กระตุกไม่หยุดในภาพจากแว่น VR รู้สึกสะใจสุด ๆ
กล้าลอบเข้ามาในน่านน้ำอธิปไตยของแดนมังกรงั้นเหรอ?
ตอนนี้ยังกล้าอยู่ไหม? ยังกล้าอยู่ไหม?! พูดออกมาสิ!
เมื่อเห็นคนในอวนหยุดดิ้นเสียที จินซินซินถึงค่อยปล่อยปุ่มควบคุม
จากนั้นก็กดคำสั่งให้ลอยขึ้น
ทำทุกอย่างเสร็จแล้ว เขาก็หันไปตะโกนใส่เหล่าทหารที่อยู่ข้าง ๆ ทันทีว่า “พี่โจว! เตรียมรับของ!”
“เชลยกำลังจะขึ้นมาแล้ว!”
หวงผิงโจวได้ยินแล้วเปลือกตากระตุก
“อะไรพี่โจว…ช่างเถอะ”
เมื่อครู่เขาแก้เรื่องคำเรียกไปแล้วรอบหนึ่ง
ตอนนี้เลยขี้เกียจจะใส่ใจอีก
“เมื่อกี้นายพูดว่าอะไรนะ?”
“เชลยเหรอ?”
คำถามเพิ่งหลุดจากปาก
ผิวน้ำไม่ไกลจากเรือยอทช์ก็เริ่มมีฟองอากาศผุดขึ้นมาเป็นจำนวนมากอย่างต่อเนื่อง
กุลกุล
กุลกุลกุล……
หวงผิงโจวชะงักไป
“อะไรจะขึ้นมา?”
เขาก้าวไปข้างหน้าสองก้าวโดยไม่รู้ตัว
จู่ ๆ ก็มีความคิดประหลาดผุดขึ้นมาในหัว
หรือว่า…จะเป็นเชลยที่จินซินซินพูดถึงจริง ๆ?
แต่เชลยแบบไหนจะโผล่ขึ้นมาจากทะเลลึกได้?
หวงผิงโจวคิดอยู่นานก็ยังไม่เข้าใจ
ถึงขั้นมีความคิดเหลือเชื่อผุดขึ้นมา
หรือว่าจะจับนางเงือกขึ้นมาได้จริง ๆ?
ในจังหวะนั้นเอง ผิวน้ำก็ส่งเสียง “ซ่า”
อุปกรณ์สีดำกลมป้อมชิ้นหนึ่งโผล่ขึ้นมาก่อน