“นับตั้งแต่กองทหารของเรามาประจำการที่เมืองผิงอาน ก็ยืนหยัดต่อสู้กับญี่ปุ่นเพื่อกู้ชาติ ปกป้องดินแดนและคุ้มครองประชาชนมาโดยตลอด...”
พูดถึงตรงนี้ก็ชะงักไป
หลี่หยุนหลงก้มหน้าแอบเหลือบมองกระดาษใต้โต๊ะ “...ภารกิจอันสูงส่งในการปกป้องดินแดนและคุ้มครองประชาชน!”
เจ้ากังกำลังยกถ้วยชาขึ้นจิบ มุมปากกระตุกเล็กน้อย
หลี่หยุนหลงอ่านต่อ “อาวุธยุทโธปกรณ์ของเรามีที่มาหลากหลาย ทั้งยึดได้จากข้าศึก ได้รับการสนับสนุนจากพ่อค้าจีนโพ้นทะเลผู้รักชาติ จัดซื้อมา และได้รับโอนจากกองทัพฝ่ายเดียวกัน...”
“สรุปก็คือ อาวุธที่ใช้ตีพวกญี่ปุ่น ได้มาอย่างไรก็ช่าง ขอแค่ได้มาก็ใช้ทั้งนั้น”
ล่ามถ่ายทอดคำพูดช่วงนี้ให้นักข่าวชาวต่างชาติฟัง เกรย์จดลงสมุดอย่างรวดเร็ว
ทอมป์สันยกมือถาม ล่ามถ่ายทอดว่า “ได้ยินว่ากองทัพของท่านมีพันตรีเจียงผู้รับผิดชอบการจัดซื้ออาวุธโดยเฉพาะ ไม่ทราบว่าจะจัดให้สัมภาษณ์ได้หรือไม่”
เจ้ากังวางถ้วยชาลง “ตอนนี้ผู้บัญชาการเจียงออกไปปฏิบัติภารกิจนอกพื้นที่ ยังไม่แน่ใจว่าจะกลับมาเมื่อไร”
“ผู้บัญชาการเจียงหรือ?”
“ใช่ ก่อนหน้านี้เป็นพันตรี เพิ่งได้รับการเลื่อนตำแหน่ง ส่วนตำแหน่งที่แน่ชัดเกี่ยวข้องกับความลับทางทหาร จึงไม่สะดวกเปิดเผย”
เกรย์ถามต่ออีกคำ ล่ามจึงแปลว่า “ผู้บัญชาการเจียงท่านนี้อายุเท่าไร”
หลี่หยุนหลงรีบตอบก่อน “ผู้บัญชาการเจียงของเรายังอายุไม่มาก รอเขากลับมาแล้วพวกคุณก็ดูเองได้ แต่จะกลับมาเมื่อไร เรื่องนี้บอกไม่ได้จริง ๆ”
พูดจบก็เอนหลังพิงเก้าอี้ หยิบถั่วลิสงเม็ดหนึ่งโยนเข้าปาก เคี้ยวสองสามที ก่อนยิ้มเสริมว่า “แต่ทุกท่านวางใจได้ หากเขารู้ว่าพวกคุณมา เขาต้องใส่ใจยิ่งกว่าผมแน่นอน”