ประตูตะวันออกของเมืองผิงอาน มีรถยนต์นั่งขนาดเล็กรุ่น 95 จอดอยู่หน้าประตูเมืองสิบกว่าคัน บางคันยังใหม่เอี่ยม บางคันมีทั้งรูกระสุนและรอยขีดข่วนบนตัวรถ สีถลอกเป็นด่างดวง
รถพวกนี้เป็นรถออฟโรดขนาดเล็กของพวกญี่ปุ่น รุ่นเฮยจินชิงซื่อฉี่ เรียกสั้น ๆ ว่าชิงซื่อฉี่
หลี่หยุนหลงสวมเครื่องแบบทหาร ยืนไพล่มือไว้ด้านหลัง ปกเสื้อกลัดเรียบร้อยจนรัดคอเขาเสียหนาขึ้นเป็นวง เจ้ากังกับเฉินอี๋ยืนอยู่ทางซ้ายและขวา ด้านหลังมีทหารยามติดอาวุธครบมือสิบสองนาย
ไกลออกไป ขบวนคนกำลังเดินทางมาตามถนนหลวง ข้างหน้าสุดเป็นรถม้าห้าคัน ด้านหลังมีลาสิบกว่าตัวบรรทุกหีบสัมภาระกับอุปกรณ์ถ่ายภาพ
หลี่หยุนหลงยกกล้องส่องทางไกลขึ้นมอง “เฒ่าจ้าว พวกเขานั่งรถม้ากันหรือ”
เจ้ากังยิ้ม “ทุกคนเดินทางมาจากไท่หยวน ถนนหลวงหลายสายถูกระเบิดจนขาด เลยทำได้แค่เดินทางผ่านภูเขา”
หลี่หยุนหลงหัวเราะพลางดึงปกเสื้อ “ให้ตายสิ กระดุมรัดจนแทบหายใจไม่ออก”
เจ้ากังถาม “ท่องบทพูดจนขึ้นใจหรือยัง เดี๋ยวถึงเวลาจะได้ไม่ขายหน้า”
หลี่หยุนหลงโบกมืออย่างรำคาญ “ท่องแล้ว ๆ คุณเตือนวันละแปดร้อยรอบ จะไม่ขึ้นใจได้ยังไง”
เฉินอี๋เตือน “ผู้บังคับกองทหารหลี่ อีกเดี๋ยวพูดจาสุภาพหน่อยนะ อย่าทำให้พวกเขาตกใจจนหนีกลับไปล่ะ”
“ฉันเคยทำให้ใครตกใจด้วยหรือ”
เจ้ากังกับเฉินอี๋หันมามองเขาพร้อมกัน สีหน้าเอือมระอา
รถม้าหยุดลง คนแรกที่ก้าวลงมาคือชายสามคนในชุดจงซาน พวกเขาเป็นคนที่เหยียนซีซานส่งมา จากนั้นมีคนอีกสิบสี่คนทยอยลงมา เกินครึ่งเป็นชาวต่างชาติ สะพายกล้อง หิ้วกระเป๋าหนัง และถือสมุดจดอยู่ในมือ