เมืองลั่วหยาง กองบัญชาการใหญ่
รองผู้บัญชาการวางหนังสือพิมพ์ลง ใบหน้าไม่ได้แสดงความยินดีมากนัก
แม้จะผลักพวกญี่ปุ่นขึ้นไปอยู่ท่ามกลางกระแสวิพากษ์วิจารณ์ และลดความสนใจที่มีต่ออาวุธลงได้ แต่คดีสังหารหมู่เหล่านั้นก็ล้วนเกิดขึ้นจริง
เสนาธิการจั่วถามว่า “ผู้บัญชาการ ญี่ปุ่นจะจนตรอกจนทำอะไรบ้า ๆ หรือเปล่า ตอนนี้กระแสวิพากษ์วิจารณ์จากนานาชาติรุนแรงมาก ถ้าพวกมันลงมือโหดเหี้ยมขึ้นมา...”
“ไม่หรอก ยิ่งอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ พวกมันยิ่งไม่กล้าทำอะไรส่งเดช ไม่อย่างนั้นก็เท่ากับยืนยันว่าความผิดเหล่านั้นเป็นเรื่องจริง”
เสนาธิการจั่วพยักหน้า พวกญี่ปุ่นแทบอยากกดเรื่องนี้ให้เงียบลงแทบแย่ แล้วจะกล้าเติมเชื้อไฟอีกได้อย่างไร
“เราจะอาศัยกระแสนี้ ให้สายลับที่แฝงตัวอยู่ตามที่ต่าง ๆ ลงประกาศในหนังสือพิมพ์โดยไม่เปิดเผยชื่อ ใช้รหัสเรียกสหายที่ขาดการติดต่อให้กลับมา”
ครั้งก่อนชักดาบกับเสวี่ยเป้าตามหาสหายกลับมาได้กว่าร้อยคน แต่ยังมีอีกมากที่ซ่อนตัวอย่างมิดชิด รวมถึงคนที่แม้แต่คนรุ่นหลังก็ยังไม่รู้จัก หวังว่าผ่านทางหนังสือพิมพ์จะตามกลับมาได้เพิ่มอีกสักคนก็ยังดี
……
เมืองซานเฉิง ห้องทำงานของท่านประธานาธิบดี
“แม่ซีพาย นี่มันเหลือเกินจริง ๆ พวกคุณดูเอาเองสิ ช่างเครื่องกลหนีไปแปดคน หมอหนีไปหกคน เจ้าหน้าที่เทคนิคด้านเคมีหนีไปสิบห้าคน นักธุรกิจจีนโพ้นทะเลหนีไปยี่สิบสามคน!”
ท่านประธานาธิบดีคว้าถ้วยชาฟาดลงพื้นอย่างแรง แล้วเดินวนไปมาอย่างรวดเร็ว มือไพล่หลัง หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงไม่หยุด
คนพวกนั้นกว่าจะดึงตัวมาได้ไม่ใช่เรื่องง่าย ตอนนี้กลับทยอยหนีไปอยู่กับกองทัพที่ 8 กันหมด หากไม่ควบคุมไว้ได้ทัน เกรงว่าจะหนีกันไปมากกว่านี้