สี่ทุ่มตรง ฟ้ามืดสนิทแล้ว
แสงไฟถนนสีเหลืองนวลส่องผ่านกระจกรถ ตกกระทบบนใบหน้าด้านข้างอันงดงามของเสิ่นอวี่ถัง
ในจังหวะที่เฮ่อจิ้นไม่ทันตั้งตัว เสิ่นอวี่ถังพลิกตัวขึ้นคร่อมบนตักเขา แนบชิดเข้ามา
ตำแหน่งที่เธอนั่งลงไปนั้น ตรงกับส่วนที่เปราะบางที่สุดของเขาพอดี
เรือนร่างของหญิงสาวอ่อนนุ่มอบอุ่น เปี่ยมด้วยกลิ่นอายเย้ายวนโดยไม่รู้ตัว ค่อย ๆ แทรกซึมลึกเข้าไปในหัวใจ
นุ่มนวลและเร่าร้อนถึงเพียงนี้
ชั่วพริบตา เลือดในกายก็พลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง กระแสร้อนวูบวาบไหลดิ่งลงสู่ท้องน้อย เส้นประสาททั่วร่างตึงเครียด
เฮ่อจิ้นครางออกมาเบา ๆ อย่างเก็บกั้น ร่างกายตอบสนองอย่างที่เขาไม่อาจควบคุมได้แล้ว
ลูกกระเดือกของเขากระตุกขึ้นลงอย่างหนักหน่วงใต้แสงไฟ ดวงตาสีดำมืดดิ่งลึกดั่งห้วงน้ำลึก ปั่นป่วนด้วยกระแสแห่งการข่มกลั้น เสียงแหบพร่า:
"เสิ่นอวี่ถัง เธอรู้ตัวไหมว่าพูดอะไรอยู่"
"ฉันรู้..."
แววตาของเสิ่นอวี่ถังค่อย ๆ เลือนลาง ใบหน้าระเรื่อด้วยสีชมพูบางเบา ราวกับดอกกุหลาบแรกแย้ม แฝงความเย้ายวนบางอย่าง
โลกทั้งใบเหมือนเลือนรางไปหมด มีเพียงเฮ่อจิ้นเท่านั้นที่ชัดเจน อุณหภูมิกายของเขา เสียงของเขา ทุกอย่างกระตุ้นสัมผัสของเธอ ร่างกายสั่นสะท้าน
ทำยังไงดี
อยากแนบชิดเฮ่อจิ้นไปทั้งตัว อยากให้เขาทำกับฉันแรง ๆ
ไม่พอ ยังไม่พอ...
เสิ่นอวี่ถังนั่งคร่อมอยู่บนตัวเฮ่อจิ้นหันหน้าเข้าหากัน เสียงของเธออ่อนหวานขึ้นเรื่อย ๆ แทบจะดึงวิญญาณออกจากร่าง:
"เฮ่อจิ้น ฉันอยากได้คุณ กอดฉันหน่อยนะ..."
เธอสวมชุดกี่เพ้าสีเขียวอ่อนรัดรูป กระดุมมุกกลมตรงคอเสื้อหลุดออกตอนไหนไม่รู้ เผยให้เห็นผิวขาวนวลเนียนละเอียดใต้แสงไฟ สะท้อนจนตาพร่า