เสิ่นอวี่ถังรับลาเต้ชีสเกลือทะเลที่เฮ่อจิ้นส่งให้แล้วดื่มทันที
รสชาติหวานมัน ออกเค็มนิด ๆ
เธอหรี่ตาลงเล็กน้อย ดูเหมือนแมวเปอร์เซียที่ขี้เกียจและสง่างาม "อร่อยจังเลยน้า~"
ขณะนั้น ในมุมมืด ซูหร่วนหร่วนจ้องมองฉากนี้ด้วยความคาดหวัง
ผงที่เธอโรยลงไปเป็นของธรรมดาทั่วไป ทำให้รู้สึกมึนเมาเล็กน้อย และทำให้ประสาทไวขึ้น
ขอแค่เฮ่อจิ้นดื่มลงไป
แล้วเธอไปเดินวนอยู่ตรงหน้าเขา ไม่เชื่อว่าเขาจะไม่รู้สึกอะไรกับเธอ
แค่หาทางลากเฮ่อจิ้นเข้าโรงแรมเล็ก ๆ ข้าง ๆ ก็พอ เธอยังเตรียมเทียนหอมสูตรพิเศษไว้ด้วย...
แต่เมื่อซูหร่วนหร่วนเห็นว่าเสิ่นอวี่ถังเป็นคนดื่ม ก็ตกใจสุดขีด
ผิดแล้ว ทำไมกลายเป็นเสิ่นอวี่ถังดื่มลงไปล่ะ?!
ซูหร่วนหร่วนหน้าเขียวด้วยความโกรธ กำหมัดแน่นด้วยความไม่ยอม รีบสะพายกระเป๋าวิ่งหนีไป
กว่าสิบนาทีต่อมา
เสิ่นอวี่ถังไม่รู้ว่าทำไมยิ่งดื่มยิ่งกระหาย หลังจากดื่มไปครึ่งแก้ว ก็เอนหลังพิงพนักเก้าอี้
ลำคอแห้งผากขึ้นเรื่อย ๆ เหมือนมีไฟก้อนหนึ่งเผาไหม้ จากลำคอลงไปถึงหน้าอก จากหน้าอกลงไปถึงท้องน้อย
เธอสัมผัสได้ถึงหัวใจที่เต้นเร็วมาก ๆ
"ไม่สบายเหรอ?" จู่ ๆ เฮ่อจิ้นก็โน้มเข้ามาใกล้
เสิ่นอวี่ถังสะดุ้งตกใจ
เขาเข้ามาใกล้ขนาดนี้ทำไมกัน!
เสิ่นอวี่ถังเหมือนแมวที่ถูกเหยียบหาง เอามือปิดแก้มที่ร้อนผ่าว "ไม่ได้ไม่สบาย..."
"แล้วหน้าแดงแบบนี้ล่ะ?"
"ฉันร้อน"
"จริงเหรอ?"
"จริงสิ!!"
"ฉันนึกว่า..." เฮ่อจิ้นลากเสียงยาว หางเสียงยกขึ้นเล็กน้อย มุมปากโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มที่มีความหมายลึกซึ้ง "นึกว่าเธอหน้าแดงเพราะเห็นฉัน"