1.
ตอนที่เฮ่อจิ้นยังเด็กมาก
คุณแม่หลินซูถงก็ย้ำอยู่เสมอว่า ถ้าเสิ่นอวี่ถังได้มาเป็นลูกสะใภ้ของเธอคงจะดี
ลูกสะใภ้?
เฮ่อจิ้นเหม่อมองเจ้าหนูตัวขาวนุ่มในอ้อมกอดของหลินซูถง
เสิ่นอวี่ถังสวมกระโปรงฟูฟ่องลายดอกไม้สีเหลืองสวย ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับราวกับรวบรวมหมู่ดาวเต็มฟ้า ผิวขาวราวหิมะ ริมฝีปากสีชมพู
เหมือนเจ้าหญิงผู้เป็นที่รักของทุกคน
ในชั่วขณะนั้น โลกรอบข้างพลันพร่าเลือน ทุกสิ่งสูญสิ้นสีสัน
เฮ่อจิ้นมองจนตะลึง ตาไม่อาจละสายตาไปได้อีกเลย
หัวใจก็เต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ ตึกตัก ตึกตัก
หลินซูถงเร่งว่า “เร็วสิ พวกเราจับมือกันถ่ายรูปหน่อย!”
เสิ่นอวี่ถังยิ้มสดใส ดวงตาเป็นประกาย ยื่นมือให้เฮ่อจิ้น
เฮ่อจิ้นทำหน้านิ่ง แต่กลับกำมือเธอไว้แน่น
มือนุ่มจัง
จนกระทั่งถ่ายรูปเสร็จ เขาก็ยังคงจับแน่น ไม่ยอมปล่อย
หลินซูถงตบขาตัวเองหัวเราะลั่นพลางหยอกว่า “อ๊ะโย่ว เฮ่อจิ้นเอ๋ย ไอ้หนูนี่ก็ชอบถังถังเหมือนกันสินะ ไม่งั้นจะยังจับมือไม่ปล่อย แล้วทำไมทุกครั้งที่เจอน้องถังถังถึงได้เดินไม่ยอมไปไหนล่ะ”
บังเอิญตอนนั้นเอง เสิ่นอวี่ถังมองมาทางเขา งับนิ้วตัวเองไว้ แล้วส่งเสียงหวานใสเรียกเขาว่า
“พี่ชาย~”
เฮ่อจิ้นผละมือออกทันที ทำหน้าตาย ปากแข็งเบือนหน้าหนี
“ฮึ ฉันไม่ได้ชอบเธอสักหน่อย!”
2.
ตอนที่เฮ่อจิ้นอายุราวหกเจ็ดขวบ
ไม่รู้ทำไม เขาชอบดึงดูดความสนใจของเสิ่นอวี่ถังเหลือเกิน
ทุกครั้งที่ทั้งสองครอบครัวจัดงานเลี้ยง เขาจะต้องแต่งตัวดี ๆ สักพักหนึ่ง แล้วก็เชิดหน้าเดินอวดไปมาตรงหน้าเสิ่นอวี่ถัง
แต่เสิ่นอวี่ถังสนใจแต่ขนมหวาน
เธอไม่มองเขาเลยสักนิด!
นี่ทำให้เฮ่อจิ้นถึงกับเฟล