ฟู่หานเซิงทุบประตูอยู่ข้างนอกเสียงดังสนั่น
รบกวนบรรยากาศเงียบสงบและคลุมเครือภายในห้อง
เฮ่อจิ้นครางเบาๆ ริมฝีปากซีดเซียว แสร้งทำเป็นอ่อนแอ “เสียงดังจังเลย ฉันรู้สึกแย่มาก…”
เสิ่นอวี่ถังยิ่งเดือดดาลหนักกว่าเดิม!
เฮ่อจิ้นต้องการพักผ่อนเงียบๆ อยู่แล้ว ฟู่หานเซิงพระเอกจอมบื้อนั่นยังจะมาวุ่นวายอีก! ไม่น่ารำคาญบ้างเลยรึไง!
เธอกระแทกเท้าออกไปด้วยความโกรธ ปิดประตูเสียงดังปัง จ้องตรงไปยังดวงตาเย็นชาของฟู่หานเซิง
“มีธุระอะไร? ไม่มีก็อย่ามารบกวนเขาพัก”
สีหน้าฟู่หานเซิงดำทะมึนยิ่งกว่าเดิม เอ่ยถามทีละคำอย่างข่มอารมณ์
“เสิ่นอวี่ถัง เธอป้อนยาให้ผู้ชายอื่นได้ยังไง?”
เสิ่นอวี่ถังหัวเราะ “ฉันจะป้อนยาให้ใครมันเกี่ยวอะไรกับคุณด้วย คุณไม่ใช่ทั้งแฟนปัจจุบันของฉัน แล้วก็ไม่ใช่แฟนเก่าด้วย เราไม่มีความสัมพันธ์อะไรกันอีกแล้ว”
ว่าแล้วเชียวว่าพระเอกเป็นพวกโรคจิตชอบถูกทำร้าย!
ตอนคุณตามตื๊อเขา เขาทำเป็นไม่สนใจ รังเกียจสารพัด พอคุณเลิกตื๊อ เขาก็ยื่นหน้าเข้ามาเรียกร้องความสนใจ
รอบตัวฟู่หานเซิงปกคลุมด้วยไอเย็นหม่นหมอง
“เสิ่นอวี่ถัง ฉันจะให้โอกาสเธอครั้งสุดท้าย มาสำนึกผิดกับฉัน”
“???”
เขากำลังพูดอะไร?
นี่มันภาษาจีนหรือเปล่า?
สบกับสายตามึนงงของเสิ่นอวี่ถัง ฟู่หานเซิงก็ทำหน้านิ่งๆ เจือความยโสดังเดิม
“แผนของเธอสูงใช้ได้นะ แต่จะงอนกันนานขนาดนี้ ก็ควรพอได้แล้ว ฉันให้โอกาสเธอแค่ครั้งนี้ครั้งเดียว ยอมรับผิด แล้วฉันอาจจะยกโทษให้กับเรื่องผิดที่เธอทำไปก่อนหน้านี้!”