ตอนเที่ยง แสงแดดอ่อนละมุนแผ่ปกคลุมผืนทะเล ราวกับโปรยแผ่นทองคำเปลวบางเบาลงมา
ผู้คนที่ชายหาดเริ่มทยอยกันมามากขึ้น
ฟู่หานเซิงสวมเชิ้ตสีขาวบางเบา เดินเล่นไปตามหาดทรายอย่างไม่มีจุดหมาย ร่างกายเต็มไปด้วยกลิ่นอายเย็นชาและหม่นหมอง
เขาไม่ได้อารมณ์ดีนัก
“หานเซิง~” ซูหร่วนหร่วนวิ่งเหยาะ ๆ ตามเขามา หายใจหอบเบา ๆ “คุณเดินเร็วจังเลย ฉันตามไม่ทันเลยนะคะ!”
ฟู่หานเซิง: “อย่าตามฉันมา”
ซูหร่วนหร่วน: “...”
ลมทะเลพัดโชยเบา ๆ คลื่นซัดสาดซ้อนทับกันขึ้นมา ราวกับปุยนุ่นที่ถูกลมพัดกระจาย
ฟู่หานเซิงเดินเลียบชายฝั่งเพียงลำพัง
เดินไปเดินมา
ทันใดนั้น ฝีเท้าของเขาก็หยุดชะงัก
ในสายตา ปรากฏเงาร่างสีเหลืองอ่อนสะดุดตาคนหนึ่ง
สีเหลืองอ่อนนั้นเด่นชัดเป็นพิเศษ เหมือนลำแสงที่ส่องเข้ามาในวันที่ฟ้าครึ้ม กระจ่างใส อบอุ่น และเปี่ยมชีวิตชีวา
“เจ้าของร้าน ไอศกรีมอันนี้ขายยังไงคะ ฉันเอาสองอัน รสเกลือทะเลมะนาวค่ะ”
เสียงของหญิงสาวนุ่มนวลและใสกังวาน ดั่งสายลมแห่งเจียงหนานที่ทั้งอ้อยสร้อยและอ่อนโยน ซึมซาบเข้าหัวใจ
คือเสิ่นอวี่ถัง
เธอสวมชุดว่ายน้ำสีเหลืองอ่อน รอยยิ้มสดใสอ่อนหวาน ผิวขาวราวหิมะ สะดุดตาโดดเด่นท่ามกลางฝูงชน
ชุดว่ายน้ำเป็นแบบคล้องคอ เชือกเส้นเล็กผูกไว้ด้านหลังต้นคอ เผยให้เห็นหัวไหล่ที่อวบอิ่มนุ่มนวล
สัดส่วนทุกองศาล้วนพอเหมาะพอดี ทรวดทรงองเอวก็ยิ่งแสดงออกมาอย่างเต็มที่
ฟู่หานเซิงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม สายตาจับจ้องเธอไม่วางตา