เสิ่นอวี่ถังถูกเฮ่อจิ้นอุ้มเข้ามาในห้องนอน นั่งบนเตียงของเขาอย่างมั่นคง
ห้องของเฮ่อจิ้นเรียบหรูกว้างขวาง โทนสีดำเทาดูดีมีระดับ แต่แวบแรกก็ให้ความรู้สึกอึมครึมและมืดทึบ
โต๊ะหัวเตียงสีดำ ม่านสีเทา พื้นไม้สีเข้ม บนผนังไม่มีภาพแขวน มีเพียงโคมไฟติดผนังดีไซน์มินิมอล ห้องทั้งห้องเหมือนตัวเขาเอง เย็นชา แข็งกระด้าง และขับไล่ผู้คนให้อยู่ห่าง
เขาเดินไปที่หัวเตียง ก้มตัวลงอย่างเป็นธรรมชาติ ปลายนิ้วจับกรอบรูปบนโต๊ะหัวเตียงแล้วคว่ำมันลง
การเคลื่อนไหวรวดเร็วมาก แทบมองไม่เห็นว่าในกรอบรูปเป็นรูปอะไร
ดูเหมือนไม่อยากให้เธอล่วงรู้ความเป็นส่วนตัวของเขา
เฮ่อจิ้นย่อตัวลง หยิบกล่องยามา จากนั้นนั่งลงบนเก้าอี้หน้าเตียง พูดเสียงเบาว่า “ขา ยื่นมาสิ”
เสิ่นอวี่ถังเดิมทีจะบอกว่าเธอทำเองก็ได้ แต่แรงงานฟรีส่งถึงหน้าประตูแล้ว จะไม่ใช้ได้ยังไง
เธอถอดรองเท้าและถุงเท้า ยื่นขาไป วางบนต้นขาของเฮ่อจิ้นอย่างเป็นธรรมชาติ
ผิวขาวราวหิมะกับกางเกงสีดำ เกิดเป็นภาพที่ตัดกันอย่างรุนแรง
เฮ่อจิ้นทายาลงไป มือหนึ่งจับข้อเท้าเรียวบางของเธอ อีกมือทายาอย่างพิถีพิถันตรงจุดที่เธอบาดเจ็บ
“ซี้ด... เจ็บ...” เสิ่นอวี่ถังหดขาเล็กน้อย
เฮ่อจิ้นเย้ยหยัน กระตุกมุมปากเป็นรอยยิ้มเย็นชา “ตอนนี้รู้จักเจ็บแล้ว? ตอนที่กระโดดลงไปเมื่อกี้ไม่คิดถึงผลลัพธ์บ้าง?”
เสิ่นอวี่ถัง “เมื่อก่อนเธอก็ใช้วิธีนี้ใส่ร้ายฉัน ฉันแค่เอาคืนด้วยวิธีเดียวกัน”