คนที่ตกใจไม่ใช่แค่เสิ่นอวี่ถัง
เด็กสาวที่ใส่กระโปรงหนังสั้นคนนั้นตกใจยิ่งกว่าเสิ่นอวี่ถังอีก เธอเบิกตากว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
“นี่…นี่คุณเป็นแฟนของเฮ่อจิ้นเหรอ?!”
เสิ่นอวี่ถัง: “……”
เงียบ
เธอชำเลืองมองเฮ่อจิ้นแวบหนึ่ง
เฮ่อจิ้นเลิกคิ้วให้เธอเล็กน้อยอย่างไม่ใส่ใจ หางคิ้วยกขึ้นเล็กน้อย ดวงตาหงส์เต็มไปด้วยรอยยิ้ม ไฝน้ำตาที่หางตาสะท้อนแสงไฟระยิบระยับ
เสิ่นอวี่ถังเข้าใจแล้ว
สรุปว่าใช้เธอเป็นเกราะกำบังสินะ?
ถึงเรื่องนี้ เธอเองก็เคยทำมาก่อน
ตอนนั้นเพิ่งขึ้นมัธยมต้น มีพวกเด็กเหลือขอหัวเหลืองที่ทำตัวเป็นนักเลงคอยมาตามจีบเธอ พอถูกปฏิเสธก็ยังหน้าด้านมาดักรอ บังคับยัดขนมกระจอก ๆ ให้เธอ
เธอเอือมระอาเต็มที ก็เลยคิดอะไรได้ปุ๊บขึ้นมา ชี้ไปที่เฮ่อจิ้นแล้วบอกพวกนั้นว่า
“พวกนายเห็นมั้ย เขาคือสามีในอนาคตของฉัน พวกเราหมั้นกันตั้งแต่เด็กแล้ว! โตขึ้นจะต้องแต่งงานกัน!”
เฮ่อจิ้นตอบฉับไว: “อื้ม!”
ตอนนั้น เสิ่นอวี่ถังก็สงสัยเหมือนกัน ไม่คิดว่าเฮ่อจิ้นจะเข้าโหมดนี้ได้เร็วขนาดนั้น แถมยังเล่นเข้ากับเธอได้ดีขนาดนี้
เรียกว่าเนียนสนิทราวกับเป็นเรื่องจริง
หลังจากนั้น พวกเด็กเหลือขอหัวเหลืองพวกนั้นก็หายตัวไปอย่างลึกลับ…
คิดมาถึงตรงนี้
เสิ่นอวี่ถังก็ฝืนใจทำสีหน้าสงบนิ่ง เหมือนไม่มียี่หระอะไร ยิ้มมุมปากบาง ๆ
“ใช่ ถูกต้อง ฉันเป็นแฟนของเฮ่อจิ้น”
จวงหลัวยืนนิ่งอยู่ที่เดิม รู้สึกใจหายเล็กน้อย
ทันใดนั้น ความคิดหนึ่งก็แวบขึ้นมาในหัว เธอหันไปพูดกับเฮ่อจิ้นว่า
“หนูไม่เชื่อ! เฮ่อจิ้น คุณไม่ได้จงใจหาดารามาเล่นเป็นแฟนใช่ไหมคะ? ไม่งั้น ทำไมหนูไม่เคยรู้เลยว่าคุณคบกับใครอยู่?”