ภายในใจของเสิ่นอวี่ถังมีฟ้าผ่าดังสนั่น
ราวกับถูกสายฟ้าฟาดจนไหม้เกรียมทั้งภายนอกภายใน
ช่วยด้วย...
เธอไม่เคยได้ยินเฮ่อจิ้นจงใจกดเสียงต่ำยั่วยวนแบบนี้มาก่อน
ปกติเสียงของเขาก็ทุ้มลึกน่าฟัง แต่มันเป็นแบบไม่ใส่ใจ ขี้เกียจ ติดจะกวน ๆ
แต่เสียง "เด็กน้อย" เมื่อกี้กลับเหมือนเขาจงใจยั่วเธอ แถมลมหายใจร้อนผ่าวของเขายังตกตรงใบหูเธอพอดี มีความรู้สึกห้ามใจและเสน่ห์ดึงดูดทางเพศที่บอกไม่ถูก
ใบหูของเสิ่นอวี่ถังคันนิด ๆ
แต่บนใบหน้าเธอยังคงหวานซึ้ง แสดงบทเด็กสาวกำลังตกหลุมรักได้อย่างสมจริงสมจัง
"พี่คะ งั้นพี่สอนหนูนะคะ~"
เรื่องเล่นละครน่ะ ใครจะไม่เป็น
เสียงของเธอหวานมาก หวานเหมือนน้ำพีชโซดาที่เพิ่งออกจากตู้เย็น
เสียงลงท้ายเชิดขึ้น แฝงแววออดอ้อน
ด้านหลัง เฮ่อจิ้นทอดสายตามองริมฝีปากสีชมพูของเธอ ในตาเต็มไปด้วยประกายแสงมืดหม่น
"ได้"
เขาก้มตัวลง ปลายคางเกือบแตะซอกไหล่เธอ มือหนึ่งคลุมทับหลังมือเธอที่วางบนโต๊ะ อีกมือกำมือที่ถือคิวของเธอ
มองจากไกล ๆ ก็เหมือนกอดเด็กสาวไว้แนบอก แนบชิดสนิท ไม่เว้นแม้แต่ช่องว่าง
เป็นการหยอกเย้าที่คลุมเครือถึงขีดสุด
จวงหลัวตกตะลึงไปแล้ว
เธออ้าปากค้าง
ตรงหน้า ชายหนุ่มและหญิงสาวแนบชิดกัน เสื้อแจ็กเก็ตกันหนาวสีดำของผู้ชายกับเสื้อตัวสั้นสีขาวของหญิงสาวตัดกันเป็นสีดำขาวชัดเจน ราวกับภาพวาดหมึกจีน
ยิ่งไปกว่านั้น รูปร่างของผู้ชายสูงโปร่ง สง่างาม มีแรงกดดันอย่างมาก ยิ่งขับให้หญิงสาวในอ้อมแขนที่บอบบางนุ่มนิ่มดูตัวเล็กน่ารักยั่วยวนเป็นพิเศษ