แฟน...แฟนอะไรนะ?
โลกทัศน์ของเสิ่นอวี่ถังกำลังถูกสร้างขึ้นใหม่
หูของเธออื้ออึง เสียงของเฮ่อจิ้นที่พูดว่า—“ผมอยากเป็นแฟนของคุณ” ดังก้องวนเวียนไม่หยุด
เฮ่อจิ้นบีบคางของเธอ นิ้วโป้งแตะแนวคาง ปลายนิ้วออกแรงเล็กน้อย ยกหน้าของเธอขึ้น “เธอโง่หรือไง?”
เสิ่นอวี่ถังหน้าแดงก่ำเถียงกลับ “คุณนั่นแหละโง่!”
“โอ้ งั้น” เฮ่อจิ้นยิ้มจนดวงตาหงส์โค้งขึ้น มุมปากยกสูง “คุณหนูของผม อยากเป็นแฟนของผมไหมครับ?”
เป็นแฟนของเขา
หัวใจของเสิ่นอวี่ถังเต้นระรัวราวกับกลองรบ แม้แต่ใบหูยังร้อนผ่าว
เธอเพิ่งจะอ้าปาก จะพูดว่า ฉันยอม
แต่แล้ววินาทีต่อมา เฮ่อจิ้นก็เอามือปิดปากเธอ!
เสิ่นอวี่ถัง: ???
คำว่า “ฉันยอม” สามคำถูกฝ่ามือของเขาดันกลับไปอย่างแรง
เฮ่อจิ้นปรายตามองเธอเย็น ๆ “คิดให้ดีก่อนค่อยพูด”
เสิ่นอวี่ถัง: “...”
เธอคิดดีแล้วนะเฮ้ย!
เสิ่นอวี่ถังส่งเสียง “อื้อ ๆ” พยายามดิ้นให้หลุดจากมือของเขา
ปฏิกิริยารุนแรงแบบนี้ เฮ่อจิ้นกลับเข้าใจว่าเธอไม่ยอม กำลังคัดค้านอย่างหนักแน่น
ดังนั้นเขาจึงกดมือแน่นขึ้น
“การปฏิเสธเป็นโมฆะ”
เสิ่นอวี่ถังรู้สึกพ่ายแพ้เหลือเกิน เสียงขาด ๆ หาย ๆ เล็ดลอดออกจากซอกมือของเขา:
“อื้อ ๆ ฉัน ฉันย-”
“พอแล้ว!” จู่ ๆ เฮ่อจิ้นก็ขัดจังหวะ “ผมไม่อยากฟังคำตอบของคุณ”
เขาไม่อยากให้คำว่า “ไม่ยอม” หลุดออกจากปากของเธอ
และเขาก็ยอมรับไม่ได้ หากเธอจะหลบหน้าเขา อยู่ห่างเขาอีกนับจากนี้