เสิ่นอวี่ถังรีบเงยหน้าขึ้น
เฮ่อจิ้นสระผมเสร็จ เส้นผมสีดำเข้มยังเปียกชื้น หยาดน้ำไหลรินลงมาตามโครงหน้าคมเข้มเยี่ยมยุทธ์ของเขา หยดลงบนหน้าผากของเสิ่นอวี่ถัง
เย็นวาบ คันยุบยิบ
ถามหน่อยเถอะ ผู้หญิงคนไหนจะต้านทานเสน่ห์อันล้นเหลือแบบนี้ได้
ก็แค่เรื่องปกติธรรมดา ทำไมถึงกลายเป็นคนลามกไปได้
เสิ่นอวี่ถังกล้ำกลืนปฏิเสธ หน้าเคร่ง "ฉันเปล่านะ!"
เฮ่อจิ้นทั้งขำทั้งโมโห จงใจแหย่เธอ "โอ้ เธอไม่ได้ลวนลาม แล้วที่เธอลูบตัวฉันหมายความว่ายังไง อยากได้เนื้อตัวฉันหรือไง"
"ไม่จริงสักหน่อย!" เสิ่นอวี่ถังใบหูแดงระเรื่อ "ถึงนายจะถอดเสื้อผ้าหมดทุกชิ้นมายืนตรงหน้าฉัน ฉันก็ไม่มีปฏิกิริยาอะไรแม้แต่นิดเดียว"
"งั้นเหรอ" เฮ่อจิ้นหัวเราะเย็น "แต่ตอนนี้เธอดูมีปฏิกิริยาไม่น้อยเลยนะ"
อ๊ายยย!
เสิ่นอวี่ถังอับอายแทบอยากจะมุดดินหนี "ฉันไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ..."
พูดจบ เธอก็ปล่อยมือแล้วเผ่นหนี
แต่ไม่คิดเลยว่าในวินาทีถัดมา จะมีแขนแข็งแรงโอบกระชับเอวเธอไว้แน่น ล็อกตัวเธอจนขยับเขยื้อนไม่ได้
เฮ่อจิ้นใช้แขนข้างเดียวรวบเอวอ่อนนุ่มของเธอ ดึงตัวเธอกลับเข้ามาใกล้
"มาแต๊ะอั๋งฉันแล้วคิดจะหนี เรื่องง่าย ๆ แบบนี้มันมีที่ไหนในโลก"
เสิ่นอวี่ถังตอนนี้ใส่ชุดนอน เป็นเดรสผ้าไหมสายเดี่ยวสีม่วงดอกวีสเตอเรีย ริมฝีปากสีชมพูอิ่มเอิบราวกับเชิญชวน ไหล่กลมมน ดูออดอ้อนและเย้ายวนโดยธรรมชาติ กระดูกนางมารร้อยเล่ห์ ชวนให้คนหลงใหลจนถอนตัวไม่ขึ้น
เธอกัดริมฝีปาก เสียงอู้อี้ "แล้วนายจะเอายังไง"