โจวหนิง: "หา? เขาไม่ได้มีใจให้เธอเหรอ?"
เสิ่นอวี่ถัง: "ฉันกับเขาโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก สนิทกันมาก เรื่องน่าอายของอีกฝ่ายรู้หมดทุกอย่าง มีครั้งหนึ่ง ฉันเกือบจะขี่หัวเขาขี้ใส่เลยนะ เขาโมโหแทบบ้า ถ้าขนาดนั้นยังชอบกันได้ เขาก็คงเป็นพวกโรคจิตชอบถูกทำร้าย… เอาเป็นว่า มันน่าขนลุกน่ะ"
โจวหนิงครึ่งเชื่อครึ่งไม่เชื่อ: "จริงดิ? แต่ฉันรู้สึกว่าเขา…"
ทำตัวกับเธอไม่เหมือนคนอื่นเลยนะ
ประโยคที่เหลือ โจวหนิงไม่ได้พูดออกมา
เธอลองหยั่งเชิง: "เธอไม่สังเกตเหรอว่าไอ้เฮ่อจิ้นน่ะปากมันแซ่บโคตร ๆ? เมื่อก่อนตอนฉันสอบเลขไม่ผ่าน เฮ้ย เธอลองทายสิว่ามันพูดอะไรกับฉัน! มันบอกว่าฉันคือหมูที่พ่อแม่เคยกินกลับชาติมาเกิดเป็นคนเพื่อแก้แค้นพวกเขาเนี่ยแหละ!"
เสิ่นอวี่ถังพยักหน้าหนักหน่วง "ปากแซ่บจริงนั่นแหละ"
ขนาดเลียริมฝีปากบนล่างยังทำให้ตัวเองตายได้เลยนะ
โจวหนิง: "แต่กับเธอมันไม่ค่อยแซ่บนะ พูดจริง ๆ บางทียังออกแนวโอ๋เลย"
เสิ่นอวี่ถังดื่มวอดก้าไปอีกแก้ว "ก็เพราะมันไม่กล้ารังแกฉันไง ถ้าฉันไปฟ้องพ่อแม่มัน พ่อมันจะต่อยจนฟันหน้าหลุดสองซี่ แม่มันก็ถลกหนังมันออกมาชั้นนึงแน่"
โจวหนิงหัวเราะ
เฮ้ย คุณชายใหญ่อย่างเฮ่อจิ้นน่ะจะมีวันไหน "ไม่กล้า" ด้วย?
ไม่มีใครจัดการมันได้หรอก ยกเว้น…
แต่ไม่นาน โจวหนิงก็หยุดเรื่องนี้ไว้
เพราะเหล่าโฮสต์หนุ่มที่เดินเข้ามา ดึงความสนใจของเธอไปหมดแล้ว
หนุ่มหล่อสิบแปดคนเข้าแถวสองแถวให้ทั้งสองเลือก มีทุกสไตล์
รุ่นพี่สายเสื้อเชิ้ตขรึมเย็นชาสไตล์สละกามารมณ์, หนุ่มใหญ่สูทเนี้ยบสายแดดดี้, น้องหมาน้อยใส่ที่คาดผมหูหมาป่า, แล้วก็พวกใส่เสื้อสีดำเนื้อบางสุด ๆ
เปิดเผยเนื้อหนังสูงมาก แถบทุกคนเห็นกล้ามท้องเป็นลอนชัดเจน
โจวหนิงมองอย่างออกรสชาติ โยนบัตรธนาคารให้หนุ่มสูทมาดขรึมคนนึง
"เสื้อ ถอดออกให้ฉันที"
ชายหนุ่มสูงหนึ่งแปดแปดก้าวเข้ามา ปลดกระดุมทีละเม็ด เผยให้เห็นรูปร่างกำยำแข็งแรง
พูดตามตรง เสิ่นอวี่ถังผิดหวังนิดหน่อย แล้วก็เบื่อด้วย
ไม่ตื่นเต้นเลย
นี่มัน… หล่อก็หล่อ หุ่นก็ดีจริง แต่ไม่มีกลิ่นอายความดื้อรั้นไม่แคร์โลกแบบเฮ่อจิ้น