ความคลุมเครืออบอวลแผ่ซ่านไปในอากาศที่ร้อนระอุ
เสิ่นอวี่ถังดวงตาชุ่มฉ่ำ สายตาถูกเคลือบด้วยไอหมอกแห่งฤทธิ์เมา
ลมหายใจของเธอถี่กระชั้น “คุณพูดว่าอะไรนะ”
ฝ่ามือของเฮ่อจิ้นรั้งกระชับเอวบางนุ่มของเธอแน่นด้วยแรงที่บ่งบอกถึงการควบคุมอย่างแข็งกร้าว ความรู้สึกเป็นเจ้าของที่ดิบเถื่อนไหลซึมผ่านปลายนิ้วขึ้นมา
“ผมบอกว่า ตอนนี้ผมอดใจไม่ไหวแล้ว อยากจะ...”
สองคำที่เหลือนั้น ทำให้แก้มทั้งข้างของเสิ่นอวี่ถังขึ้นสีชมพูระเรื่อ
ริมฝีปากบางของเธอขยับ ตกใจจนจะเอื้อนเอ่ย
วินาทีต่อมา
ใบหน้าคมเข้มเปี่ยมเสน่ห์เย้ายวนนั่นโน้มเข้ามาใกล้ในพริบตา เงามืดปกคลุมลงมาจนมิด
พ่วงมาด้วยความรู้สึกของการควบคุมเหนือชั้น
เสิ่นอวี่ถังร้องอุทานเบา ๆ ร่างกายอ่อนยวบ หัวใจเต้นระรัวแทบหมดเรี่ยวแรง
ชุดราตรีสีน้ำเงินเข้มถูกยับยู่ยี่ไม่เป็นทรง ผิวขาวผ่องผืนกว้างปรากฏให้เห็นวาบ ๆ
รูม่านตาของเสิ่นอวี่ถังหดตัวลงทันที ขนตางอนยาวสั่นระริกอย่างตื่นตระหนก เสียงลมหายใจแผ่วเบาเอ่ยห้ามอย่างหวาดหวั่น:
“อย่าจับ...”
“เธอไม่ชอบเหรอ”
คำถามที่โพล่งมาตรง ๆ ทำให้เสิ่นอวี่ถังอายจนตั้งตัวไม่ทัน รีบยกแขนขึ้นปิดแก้มร้อนผ่าว
“คุณอย่าพูดแล้ว”
ยังไม่ทันที่เธอจะสงบหัวใจที่เต้นระส่ำได้ เฮ่อจิ้นก็ชักมือกลับทั้งหมดเสียดื้อ ๆ