ภายในรถ เฮ่อจิ้นตัวเปียกปอนแล้ว
เสิ่นอวี่ถังหยิบกระดาษทิชชูมาเช็ดน้ำฝนบนเส้นผมของเขา เห็นไหล่เขาห่อลง สีหน้าบึ้งตึงเล็กน้อย
เธอถามเสียงเบา “คุณไม่พอใจอีกแล้วเหรอ”
เฮ่อจิ้นเบือนหน้าหนี จงใจไม่สนใจเธอ
เสิ่นอวี่ถังดึงทิชชูออกมาอีกแผ่น เช็ดแนวกรามที่เปียกชื้นของเขา
“เฮ่อจิ้น คุยกับฉันหน่อย!”
เฮ่อจิ้น “หึ”
โอ๊ะ ยังเล่นบทนี้อีก!
เสิ่นอวี่ถังหยิกแก้มเขา เชิดคางขึ้น ดวงตาเป็นประกายแพรวพราวด้วยความเจ้าเล่ห์มองทะลุทุกอย่าง
“อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ เธอแกล้งทำโกรธ แต่จริง ๆ แล้วในใจกำลังฟินอยู่ใช่ไหม!”
เฮ่อจิ้นถึงค่อย ๆ หันกลับมา ดวงตาดำลึกจับจ้องตรึงเธอไว้ แสร้งทำเป็นไม่ใส่ใจ
“ฉันฟินอะไร”
เสิ่นอวี่ถังฟันธง “เธอกำลังฟินเงียบ ๆ อยู่แน่!”
สิ้นเสียง
จู่ ๆ ก็มีฝ่ามือร้อนผ่าวแผ่วเบามาวางบนเอวของเธอ
มือใหญ่ของเฮ่อจิ้นรวบเอวบางนุ่มของเธอไว้แน่น อุณหภูมิร้อนแรงแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าบาง ๆ เข้ามา
เขาอุ้มเสิ่นอวี่ถังขึ้น นั่งมั่นคงบนตักของเขา
ท่าประกบหน้าต่อหน้า
“อ๊ะ—” เสิ่นอวี่ถังร้องหลุดด้วยความตกใจ
มุมปากของเฮ่อจิ้นยกขึ้นจนไม่อาจห้ามไว้ได้ เขาก้มลงชิดกับใบหูของเสิ่นอวี่ถัง เสียงทุ้มพร่า
“อืม ก็ฟินดี”
ตั้งแต่ได้ยินเสิ่นอวี่ถังพูดกับฟู่หานเซิงว่า
—“ชีวิตนี้ ฉันจะชอบเฮ่อจิ้นคนเดียวเท่านั้น ต่อไปฉันจะแต่งงานกับเฮ่อจิ้น จะครองคู่กับเขาไปจนแก่เฒ่า”
ในใจเขาก็อดฟินเงียบ ๆ ไม่ได้
ฟินจนทุกหยดเลือดในกายพลุ่งพล่าน อยากกอดเธอ ครอบครองเธอ แกล้งจนเธอร้องไห้