ตอนนั้นของเฮ่อจิ้นกำลังอึดอัดหนัก
เขาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ลูกกระเดือกที่โหนกนูนขยับเบา ๆ ขึ้นลง
ในอกมีความร้อนแรงเอ่อท้นพลุ่งพล่าน ราวกับจะทะลักออกมา
หญิงงามในอ้อมกอด สัมผัสนุ่มนิ่มนั้นเกือบจะทำให้เขาจมดิ่ง
ทว่าตอนนั้นเอง เสิ่นอวี่ถังยังส่งเสียงออดอ้อนเรียกเขาเสียงหนึ่งว่า: “เฮ่อจิ้น~”
เฮ่อจิ้นอยากตายในวินาทีนั้นเหลือเกิน
เขาครางต่ำในลำคอ แล้วพาเสิ่นอวี่ถังว่ายไปยังเขตวักตื้น จากนั้นก็รีบไต่ขึ้นฝั่งเพื่อปิดบังอำพราง หันหลังให้เสิ่นอวี่ถัง น้ำเสียงทุ้มลึก:
“หยุดซ้อมก่อนละกัน พอดีมีธุระน่ะ”
เขาสวมกางเกงว่ายน้ำสีเทา
แม้แต่ตัวเขาเองยังรู้ว่าเห็นได้ชัด
นับประสาอะไรกับคนอื่น
เสิ่นอวี่ถังไม่พอใจ “แต่คุณบอกแล้วไงว่าจะซ้อมเป็นเพื่อนฉันทั้งบ่าย นี่คุณรังเกียจที่ฉันห่วยเกินไปเลยไม่อยากแล้วใช่ไหม?!”
เฮ่อจิ้นเดินจากไปอย่างลนลาน
ด้านหลัง เสียงเสิ่นอวี่ถังดังลอยมาด้วยความฮึดฮัด:
“เฮ่อจิ้น ฉันเกลียดคุณ!!!”
13.
ไม่นานหลังจากนั้น
ยามดึก เฮ่อจิ้นฝัน
ในฝัน เสิ่นอวี่ถังยังสวมชุดว่ายน้ำสีฟ้าอ่อนเช่นเดิม ต่างกันตรงที่เนื้อผ้าเบาบางกว่าเดิม
รูปร่างของสาวน้อยอรชรอ้อนแอ้น ช่วงเอวนุ่มนิ่ม ส่วนโค้งเว้าตรงหน้าอกอิ่มกลม ทุกสัดส่วนงดงามพอดี
เธอนั่งอยู่บนตักของเฮ่อจิ้น ดวงตาพร่างพราวด้วยละอองวาวใส ผิวขาวเนียนผุดเรื่อสีชมพูอ่อน ริมฝีปากบางเบิกคล้ายกลีบซากุระแย้ม เย้ายวนอ่อนโยน มีเสน่ห์ดึงดูดโดยไม่รู้ตัว
“พี่~”
เฮ่อจิ้นร่างแข็งค้าง เลือดในกายพลันแข็งตัว แล้วก็พลุ่งพล่าน
เขาได้ยินเสียงตัวเองแหบต่ำ: “มีอะไร?”
เสิ่นอวี่ถังคล้องรอบลำคอเขา น้ำเสียงหวานหยาดเยิ้ม: “อยากได้คุณ คุณก็…แล้วนี่ ไม่อยากได้ฉันหน่อยหรือ?”
เฮ่อจิ้นอดกลั้นต่อไปไม่ไหว พลิกตัวขึ้นคร่อม
กระทั่งเสิ่นอวี่ถังสะอื้นสะอื้นเป็นพัก ๆ ร้องขอความเมตตา