อะไรกันเนี่ยถึงได้โมโห?!
เสิ่นอวี่ถังรู้สึกว่าร้อนที่แก้มมากขึ้นไปอีก ตกใจจนร้อนผ่าวไปทั้งตัว
แค่จูบไปไม่กี่ครั้ง เขา...เขาก็กลายเป็นแบบนี้ซะแล้ว
เสิ่นอวี่ถังอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี กุมใบหน้าไว้ ทั้งอายทั้งหงุดหงิด "คุณทำแบบนี้ได้ยังไง...?"
"เจ้าหญิงของผม" เฮ่อจิ้นบีบคางของเธอ ใช้นิ้วหัวแม่มือกดใต้กราม ออกแรงเล็กน้อย เงยหน้าของเธอขึ้น ให้เธอมองเขา "นี่คือปฏิกิริยาทางกายปกติ"
เสิ่นอวี่ถังพูดงึมงำ "หนูรู้ค่ะ แต่ว่า..."
แต่ว่ามันดูเกินไปหน่อย...ไม่ถูกแล้วมั้ง??
"แค่จูบไม่กี่ที ทำไมถึงได้...?"
เฮ่อจิ้นมองท่าทางที่ทั้งอายทั้งกลัวของเธอ ยกมุมปากขึ้น จูบที่มุมปากเธอ น้ำเสียงแหบพร่า
"เพราะร่างกายของผมชอบคุณ ชอบมาก"
ชอบมากเสียจนทุกครั้งที่เห็นเธอ เลือดทุกหยดในร่างกายพลุ่งพล่านและโหยหา
ลมหายใจของเธอ อุณหภูมิของเธอ รอยยิ้มของเธอ แล้วก็ผิวที่เนียนละเอียดนุ่มนิ่มอย่างที่สุดของเธอ...ไม่มีอะไรที่ไม่ทำให้เขาหลงใหลและคลั่งไคล้
อยากครอบครองเธอ อยากให้ในดวงตาของเธอมีแต่เขา อยากให้เธอสะอื้นพลางอ้อนวอนไปด้วย แม้แต่คิดว่าหากกลืนกินลงท้องหรือแปะเธอให้ติดอยู่กับตัวก็คงดี วินาทีเดียวก็ไม่อาจพรากจากกัน
ปฏิกิริยาของเฮ่อจิ้นรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ในหัวตื่นเต้นเตลิดจนยับยั้งไม่อยู่ แทบอยากจะ.....ในตอนนี้
แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่เหมาะสมอย่างเห็นได้ชัด
ดูเหมือนเขาจะทำให้เธอตกใจกลัว
เฮ่อหลับตาลง ขนตาทอดต่ำ เป็นเงารูปพัดเล็กๆ ใต้ตา
เขาข่มใจปล่อยมือ กดปุ่มปลดล็อก เสียงยิ่งแหบห้าว