หลังจากเธอจากไป
เจียงจื้อยืนเหม่อลอยอยู่ที่เดิมอย่างคนไร้วิญญาณ ปกติเขาเป็นคนที่ไม่เคยเสียอาการ แต่ตอนนี้กลับดูทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้เลยว่าควรทำอย่างไรดี
แสงแดดแผดจ้าอาบไล้ผิวขาวซีดของเด็กหนุ่ม ยิ่งขับให้ดูซีดเซียวราวกับไร้สีเลือด
เพื่อนร่วมห้องเห็นเขายืนนิ่งเหม่ออยู่ไกล ๆ จึงเดินเข้าไปตบไหล่เบา ๆ "เป็นอะไรไป?"
เจียงจื้อค่อย ๆ ได้สติ สีหน้ายังคงซีดขาว เส้นเลือดสีเขียวตรงลำคอปรากฏให้เห็นราง ๆ เขาส่ายหน้า เสียงแหบพร่า "ไม่มีอะไร"
เพื่อนร่วมห้องชินกับการที่เขาพูดน้อยอยู่แล้ว จึงไม่ได้คิดอะไรต่อ
จากนั้นก็อดแซวไม่ได้ "เมื่อกี้ดาวคณะอักษรศาสตร์มาถามเบอร์นายกับฉันด้วยนะ ไอ้หมอนี่ ฮอตจริง ๆ"
เด็กหนุ่มขมวดคิ้ว ไม่พูดอะไร
อีกฝ่ายเริ่มไล่นับว่า ตลอดสี่ปีในมหาวิทยาลัยมีผู้หญิงกี่คนที่มาถามเบอร์เขา แต่แม่งทั้งหมดก็มาขอเบอร์ของเจียงจื้อทั้งนั้น
พูดไปพูดมา เพื่อนร่วมห้องถึงเพิ่งสังเกตว่าเจียงจื้อยังคงดูเหมือนคนไร้วิญญาณ
"ตกลงนายเป็นอะไร?"
"ฉันทำเรื่องผิดพลาด" เจียงจื้อหลุบขนตาลง เงาขนตาในดวงตาดูราวกับพัดเล็ก ๆ ที่โค้งงาม เขาพูดด้วยใบหน้าซีดขาวว่า "เธอคงไม่ยกโทษให้ฉันแล้ว"
เพื่อนร่วมห้องไม่เคยเห็นเจียงจื้อเป็นแบบนี้ ปกติเขาไม่ใส่ใจอะไรทั้งนั้น และไม่เคยเห็นเขาเป็นห่วงใครขนาดนี้มาก่อน
แม้แต่จ้าวซูเหยียน ผู้หญิงที่เขารู้สึกดีด้วย เขาก็ยังไม่เคยแสดงออกว่าแคร์ขนาดนี้
"ใครเหรอ?" เพื่อนร่วมห้องลองเดาอย่างระมัดระวัง "พี่สาวนาย?"
เจียงจื้อไม่ได้ปฏิเสธ อีกฝ่ายจึงยิ่งสงสัย พึมพำว่า "นายไม่ชอบเธอไม่ใช่เหรอ? ความสัมพันธ์ของพวกนายก็ไม่ดีนี่?"
พอได้ยินแบบนั้น สีหน้าของเจียงจื้อก็ดูแย่ลงกว่าเดิม
คนที่เคยหนักแน่นอยู่เสมอ กลับเผยสีหน้าสับสนออกมาอย่างหาได้ยากในเวลานี้ เขาพูดเสียงเบาว่า "ฉันคิดว่าเธอคงไม่โกรธนานขนาดนี้"
แต่เมื่อครู่...
เธอไม่แม้แต่จะมองเขา
เจียงจื้อไม่รู้จริง ๆ ว่าควรทำอย่างไรดี