"หย่าเหรอ?" โจวจี้เอ่ยคำสองคำนี้ออกมาทีละคำ เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนค่อย ๆ ขมวดคิ้วหล่อเหลา "ช่วงนี้ฉันยังไม่ได้คิดเรื่องนี้"
เมื่อก่อนเคยคิด
ยิ่งไปกว่านั้น ตั้งแต่ตอนจดทะเบียนสมรสกับเธอ เขาก็รู้ดีว่าพวกเขาต้องหย่ากันเข้าสักวัน
การแต่งงานครั้งนี้เกิดจากการชดเชยให้เธอและลูก อีกทั้งยังเป็นการต่างฝ่ายต่างได้ในสิ่งที่ต้องการ
แต่ช่วงนี้เขาไม่ได้คิดเรื่องนั้นอีกเลยจริง ๆ สัปดาห์ก่อน ทนายเอาข้อตกลงหย่าที่ร่างไว้ล่วงหน้ามาวางบนโต๊ะทำงานของเขา
โจวจี้จ้องข้อตกลงหย่าอยู่นาน สุดท้ายก็ส่งมันเข้าเครื่องทำลายเอกสารไปเงียบ ๆ
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาตระหนักว่าตัวเองไม่เต็มใจ
อย่างน้อยตอนนี้ก็ยังไม่อยากหย่ากับเธอ
แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่าความเปลี่ยนแปลงเล็ก ๆ ในใจนี้เกิดขึ้นเพราะอะไร
เขาไม่ได้คิดให้ลึก แค่ทำตามใจตัวเองไปก่อน
เจียงเยว่ได้ยินเขาพูดแบบนั้นก็กะพริบตาสองครั้ง เขายังไม่ได้คิดงั้นเหรอ? เรื่องนั้นไม่สำคัญสักหน่อย
เธอคิดเรื่องนี้มาตลอดต่างหาก!
แถมยังอดทนอดกลั้นมามากมายเพื่อเรื่องนี้ด้วย
เจียงเยว่รู้สึกว่าตัวเองโดนความอยุติธรรมไร้สาระมามากขนาดนี้ ต้องดูดเลือดโจวจี้ให้แห้ง กินกระดูกกินเนื้อเขาให้หมด แล้วค่อยถีบเขาให้กระเด็นไปไกล ๆ
คราวนี้เธอจึงแสร้งทำเป็นฟังภาษาคนไม่รู้เรื่อง
ใช้ความเงียบเมินเขาไปเสีย
*
มื้อเย็นมีแต่เมนูที่เจียงเยว่ชอบ วัตถุดิบสดใหม่ที่ส่งตรงมาทางเครื่องบิน ส่วนพ่อครัวก็เชิญมาจากต่างประเทศโดยเฉพาะ