เจียงเยว่นอนหลับยาวเหยียด บางทีอาจเพราะนึกถึงเสด็จพ่อกับเสด็จแม่ขึ้นมา
เธอฝันเห็นทั้งสองพระองค์อีกครั้ง
ท่ามกลางฤดูหนาวอันหนาวเหน็บ หิมะโปรยปรายไม่ขาดสาย น้ำค้างแข็งใต้ชายคาจับตัวเป็นน้ำแข็ง ลมเย็นยะเยือกพัดกรูเข้าปะทะใบหน้า
เธอยืนอยู่บนระเบียงทางเดิน แสงแดดอุ่นในฤดูหนาวส่องจนแสบตาเล็กน้อย เธอกระชับเสื้อคลุมที่สวมอยู่ให้แน่นขึ้น บนหมวกคลุมศีรษะประดับขนจิ้งจอกสีขาวหนานุ่ม
เธอเป็นคนขี้หนาวมาแต่ไหนแต่ไร จึงอดไม่ได้ที่จะซุกหน้าเข้ากับปกเสื้อขนฟูนุ่มจนมิด เผยให้เห็นเพียงดวงตาดำขลับคู่หนึ่ง ส่วนปลายนิ้วแดงก่ำเพราะความหนาวไปนานแล้ว
แต่เธอกลับมองตุ๊กตาหิมะที่ตัวเองปั้นขึ้นอย่างพึงพอใจ
เธอสั่งนางกำนัลที่ยืนอยู่ด้านหลังด้วยสีหน้าภาคภูมิใจว่า "พวกเจ้าไปตามองค์รัชทายาทมาที"
บางครั้งเธอก็ทำตัวเหมือนเด็กมาก ต่อให้แค่ปั้นตุ๊กตาหิมะตัวเล็ก ๆ ได้น่ารัก เธอก็อยากให้ทุกคนได้เห็น อยากฟังคำชมจากพวกเขา
แบบนี้เธอจะได้เชิดหางตัวเองขึ้นอย่างสมเหตุสมผล
เธอไม่ได้รอองค์ชายรัชทายาทน้องชาย
แต่กลับรอจนเสด็จแม่เสด็จมา
เสด็จแม่กุมมือเธอไว้แน่น ทรงอ้ำอึ้งอยู่หลายครั้ง ก่อนตรัสว่า "งานสมรสของลูกกับโจวฝูเวยกำหนดไว้แล้ว"
โจวฝูเวยคือชื่อของผู้สำเร็จราชการในปัจจุบัน
ได้ยินมาว่าเขาเพิ่งได้ชื่อนี้ในภายหลัง
เขาเกิดในตระกูลยากจน ไม่มีใครรู้ว่าผู้สำเร็จราชการผู้กุมอำนาจล้นฟ้าในวันนี้เคยเป็นคนแบบไหนมาก่อน กระทั่งภูมิหลังของเขาก็ยังไม่มีใครทราบ
เธอพูดเสียงเย็นชา "หม่อมฉันยังไม่เคยพบเขาเลย ไม่อยากแต่งงานกับเขา"