ฝันนี้สมจริงเกินไป
สมจริงจนแทบไม่เหมือนฝัน
แม้แต่ในความฝัน เจียงเยว่ก็ยังสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงความอัปยศอดสูยามก้มหน้าขอโทษ ราวกับตัวเองเป็นฝุ่นผงที่ถูกบดขยี้ลงในโคลน ถูกเหยียบย่ำจนไร้ค่า
ไม่เพียงศักดิ์ศรีถูกเหยียบย่ำ ยังต้องทนรับสายตาที่มองเธออย่างเหนือกว่าอีกด้วย
สายตาเยาะเย้ย
เจียงเยว่สะลึมสะลือตื่นจากฝันร้าย ดวงตายังดูเหม่อลอย แผ่นหลังชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น เธอเผลอกำมือแน่น ความคิดที่อยากตายตกไปตามกันกับพวกเขายังคงวนเวียนอยู่ในใจ
เธอคิดว่า ต่อให้สุดท้ายจะต้องตกอยู่ในสภาพแบบนั้น
ก็ไม่มีวันก้มหัวขอความเมตตา
เธอยอมสู้จนตายไปข้างหนึ่ง ดีกว่าถูกเหยียบศักดิ์ศรีไว้ใต้ฝ่าเท้าอย่างต่ำต้อยเช่นนั้น
หากไร้ซึ่งกระดูกสันหลัง ต่อให้ยังมีชีวิตอยู่ก็ไม่มีวันเชิดหน้าชูตาได้
"ฝันร้ายเหรอ?"
เสียงคุ้นเคยทำให้ความคิดของเธอสะดุด เธอหันไปมอง ไม่รู้ว่าผู้ชายคนนี้โผล่มาตั้งแต่เมื่อไหร่ จงใจฉวยโอกาสตอนเธอหลับมาทำเรื่องลับ ๆ ล่อ ๆ อีกแล้ว
ตอนนี้เจียงเยว่ไม่ค่อยสบอารมณ์ โดยเฉพาะเมื่อต้องมาเผชิญหน้ากับตัวต้นเหตุในฝัน ณ วินาทีนี้ เธอยิ่งไม่มีทางอารมณ์ดี มีสีหน้าดี ๆ หรือทำตัวดี ๆ ด้วย