ผู้กำกับไม่ได้บอกแขกรับเชิญว่าการถ่ายทอดสดเริ่มขึ้นแล้ว
รายการไม่มีบท ปล่อยให้พวกเขาทำอะไรกันได้ตามสบาย
แต่เพราะแขกรับเชิญคนอื่น ๆ ดูเหมือนจะกลัวเจียงเยว่เป็นพิเศษ พออยู่ต่อหน้าเธอก็เอาแต่พยักหน้ารับและไม่กล้าขัดใจ ดังนั้นเมื่อผู้กำกับมอบหมายงานง่าย ๆ ให้
อย่างทำอาหาร ล้างจาน ทำความสะอาด
แค่เจียงเยว่ขมวดคิ้วนิดเดียว ก็มักจะมีคนยกมืออาสาลุกขึ้นมาทันที "ฉันทำเอง ๆ!"
เวลาแบบนี้เจียงเยว่ไม่แม้แต่จะแกล้งถามว่า "แบบนี้ไม่ค่อยดีหรือเปล่า?" เธอกลับมองพวกเขาเดินเข้าครัวไปทำงานอย่างสบายใจเฉิบ
เธอเหมือนมารายการนี้เพื่อมาพักผ่อนโดยเฉพาะ
ผู้กำกับเริ่มร้อนใจ แบบนี้จะได้ยังไง? มีอะไรให้คนดูสนใจกันล่ะ?
คนดูชอบดูคุณหนูถูกแกล้งไม่ใช่เหรอ?
ไม่ได้เปิดรายการมาเพื่อดูเธอนอนบนโซฟาสักหน่อย!
ผู้กำกับทำได้แค่แอบดึงหนุ่ม ๆ สองสามคนไปคุย แล้วขยิบตาส่งสัญญาณ "พวกนายต้องให้คุณครูเจียงมีส่วนร่วมบ้างนะ ตอนนี้พวกนายเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว เข้าใจไหม?"
คนหลายคนรวมกันยังรวบรวมความกล้าไม่พอ ต่างพากันส่ายหน้า "งานหนักพวกนี้ให้พวกเราทำก็พอ จะไปรบกวนคุณครูเจียงได้ยังไง?"
ผู้กำกับรู้สึกว่ามันชักจะแปลกไปกันใหญ่แล้ว
เจียงเยว่แอบวางยากู่พวกเขาตอนเขาไม่ทันสังเกตหรือไง? ดูเหมือนโดนปั่นหัวจนเชื่อฟังไปหมดแล้ว!
อีกคนก็ช่วยเสริม "พวกเราทำได้หมดเลยครับ ทำกับข้าว ล้างจาน ขัดหม้อ สบายมาก"
ผู้กำกับ "……"
ให้ตายสิ! ยอมตกต่ำเอง! ยอมจำนนเอง!
เจียงเยว่ก็ไม่ได้เอาแต่นั่งเฉย ๆ บางครั้งเธอก็ลุกจากโซฟาอย่างเกียจคร้าน สวมรองเท้าแตะเดินเอื่อย ๆ ไปที่ครัว แต่ไม่ยอมเข้าไป เพราะไม่ชอบกลิ่นควันน้ำมันข้างใน
เธอยืนอยู่อีกฝั่งของประตูกระจก
ท่าทีของเธอดีมาก อ่อนโยนจนคนฟังแทบไม่กล้าเชื่อ เสียงนุ่มนิ่มฟังดูออดอ้อนสุด ๆ "เสร็จหรือยัง? ฉันหิวนิดหน่อยแล้ว"