เพราะเหตุนี้ พวกเจ้าหน้าที่ทางการที่นำทางอยู่จึงได้แต่คอยไกล่เกลี่ย พยายามไม่ให้ล่วงเกินฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง
เกลี้ยกล่อมไปสองสามคำแล้ว พวกเขาก็กลับไปยังหัวขบวนอีกครั้ง
หลี่ชุ่ยฮัวยกมือลูบแก้มที่ถูกข่วนจนเป็นแผล เจ็บจนแยกเขี้ยว แล้วจ้องเขม็งไปทางรถลา ก่อนข่มขู่ว่า “นังตัวดีสองคน รอดูเถอะ ผัวข้าเป็นนายกองร้อยในกองทัพ มีพี่น้องอยู่ใต้บังคับบัญชาร่วมร้อยคน พอไปถึงที่นั่น ข้าจะให้เขาฆ่าพวกเจ้าให้ตายเสีย ถ้าทำไม่ได้ ข้าก็จะเปลี่ยนไปใช้นามสกุลเดียวกับพวกเจ้า!”
หลิวเย่แกะเมล็ดแตงป้อนยวนยวนอย่างไม่แยแส
จากนั้นก็กระซิบบอกหนิงเทาว่า “บังเอิญจริงเชียว พวกเราไม่ต้องกลัวนางหรอก ก่อนปีใหม่หานอิงเขียนจดหมายกลับมาบอกว่า ตอนนี้เขาเป็นรองผู้บัญชาการทหารหน้าแล้ว มีเขาอยู่ นังผู้หญิงสารเลวนั่นมีผัวเป็นแค่นายกองร้อย จะกล้าทำอะไรพวกเราได้”
ที่จริงหนิงเทาไม่กลัวนางเลยสักนิด
แม้นางจะไม่เข้าใจลำดับตำแหน่งในกองทัพตะวันตกเฉียงเหนือ แต่เซี่ยเจิ้นเหอเป็นบุตรบุญธรรมของท่านอ๋อง ตำแหน่งของเขาคงไม่มีทางต่ำต้อยนัก
อีกทั้งจากนิสัยของเจ้าผู้ชายสารเลวนั่นที่ชอบปกป้องคนของตน เว้นเสียแต่ว่าเขาจะไร้คุณธรรมถึงขั้นเมินเฉยต่อพวกนางแม่ลูก ไม่ยื่นมือช่วยเหลือ ไม่เช่นนั้นใครก็รังแกพวกนางไม่ได้
เรื่องนี้นางไม่กังวลเลยแม้แต่น้อย
หลายวันต่อจากนั้น หลี่ชุ่ยฮัวมักพูดจาเหน็บแนมข่มขู่เป็นระยะ
น่าเสียดายที่หนิงเทากับหลิวเย่ไม่สนใจนางสักนิด ทุกครั้งต่างทำราวกับนางกำลังผายลม ส่วนคนอื่น ๆ ก็เห็นนางเป็นตัวตลกไปเสียแล้ว